เสียงฮัมอันแผ่วต่ำกังวานอยู่ในลำคอและทรวงอกของแม่

ยังความง่วงงุนเคลิบเคลิ้มมาสู่ทารกน้อย

บางห้วงเวลาที่การรอคอยทรมานจิตใจยิ่งกว่าความตาย

ท่อนหนึ่งของดนตรีไพเราะก็หยุดความกระสับกระส่ายได้

บางทำนองของเสียงร้องจากนกเขาและดุเหว่า

กลับยังความเศร้ามาสู่ยามสนธยาและทิวไม้มัวสลัว

ในขณะบางเช้าตรู่เสียงคูขันของนกเขา

กับแว่วดุเหว่าจากพุ่มไม้ของหมู่บ้าน

ก็ยังความเบิกบานต้อนรับอรุณรุ่งด้วยชีวิตที่เต็มเปี่ยม

เสียงเพลงของเหล่านกน้อยจอแจจากชายคาบ้าน

เสียงแม่ไก่นำลูก ๆ ออกหาอาหาร

เสียงปีกของฝูงนกเอี้ยง กระยาง นกเป็ดน้ำ

เติมความว่างของแสงสีทองให้หมดจด

งดงามปราศจากตำหนิ

บางเวลาชีวิตก็ปลิวคว้างล่องลอย

ในสายน้ำแห่งความคิด

ปราศจากสิ่งยึดเหนี่ยว

ประดุจไม้เลื้อยผู้พยายามหาไม้ใหญ่

แต่หาได้พบสิ่งใดไม่ นอกจากฝ่ามืออันว่างเปล่า

เพียงประกายแดดที่ส่องสะท้อนจากใบไม้สีเขียวและพรมหญ้า

ยังความหวังและใฝ่ฝันก้าวไปข้างหน้าอย่างทรนง

ไฉนไม่ใช่สิ่งที่เราคิดขึ้นเองที่มักท้าทายเราอย่างจงใจเหมือนอสรพิษ

และไยไม่ใช่ความคิดอีกเช่นกันที่พลิกค่ำคืนที่ไร้ดาว

สู่ความสว่างพราวของแสงอาทิตย์

ใช่ ... บางห้วงเวลา

บางท่วงทำนองเราก็ได้ลิ้มรสแห่งความสุขแท้จริง

ที่ไม่จำเป็นต้องเสาะแสวงแม้แต่น้อย