ขบวนศพของผู้ยากไร้ปราศจากหมู่มิตร

ไม่อลังการเหมือนศพท่านคหบดีผู้มากด้วยทรัพย์

เดินวนทวนเข็มนาฬิกา

ภวังค์ต้องการย้อนเวลากลับมายังชีวิตที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนอีกครั้ง

แต่นั่นหาใช่ความประสงค์ของสัปเหร่อเฒ่าไม่

ตรงข้ามบนกองถ่านและเปลวไฟต่างหาก

ที่จะทำลายซากสังขารที่เปื่อยเน่าลง

เพียงเถ้าถ่านไม่กี่หยิบมือ

คหบดี ยากจก และคนไร้ญาติก็ดุจกัน

จะนำไปลอยอังคาร

ใส่โกฐทองเหลืองบูชา

หรือบรรจุตามผนังกำแพงโบสถ์วิหาร

หรือพัดไปกับสายลมเพื่อกลายกลับเป็นดินดานดุจเดิม

ไยไม่ใช่ความเงียบเหงาอย่างยิ่ง

ไยมิใช่การปลดปลงอันแสนหนักหน่วงของภาระลง ณ เชิงตะกอนเล่า

สับปะเหร่อเฒ่าเอ๋ย

ความตายอีกเท่าใดเล่าจึงเพียงพอแก่โลกใบนี้

เกิดเท่าไรย่อมตายเท่านั้น

สับปะเหร่อเฒ่าตอบ

ไยต้องกริ่งเกรง

ไยต้องหวาดกลัว

เพราะมีเพียงตัวของเจ้าเพียงลำพังเท่านั้น

ที่จะนำพา ปลดระวางภาระหนักหน่วงนั้นลง

แล้วทำลายมันลงด้วยเปลวไฟ

สู่ความดับเย็นอันเป็นนิรันดร์