วันนี้ฉันตายไปแล้ว

ร่างของฉันไม่ใช่ฉันอีกต่อไป

เป็นหน้าที่ของความตายเป็นผู้นำพา

ยามสนธยาและหมอกควันในหมู่บ้าน

ไม่ใช่ความเศร้าสร้อยอย่างที่ฉันคิด

มันเป็นเพียงความคิดของชีวิตที่มีวันตาย

และพร้อมจะตายจากไปอย่างสม่ำเสมอ

เช่นเดียวกับท่วงทำนองที่ฉันขับขานเพื่อสรรเสริญความตาย

เพราะฉันได้ตายไปแล้วพร้อมเสื้อคลุมสีสวย

เพราะฉันได้ปฏิเสธการมีชีวิตอยู่ของลมหายใจ

ฉันเป็นเพียงใบไม้ใบหนึ่งในราวป่า

ฉันเป็นเพียงธุลีหนึ่งในหมอกควันอ้อยอิ่ง

ซึ่งเคลื่อนพัดจากเชิงตะกอนของป่าช้า

โอ...ความตาย รอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวของท่านนั้นช่างงดงาม

โปรดโอบกอดฉันไว้ด้วยเถิด

โปรดนำร่างที่ปราศจากชีวิตของฉันไปด้วยเถิด

ฉันรักท่านเท่ากับชีวิต

ดังนั้นชีวิตของฉันคือท่าน ความตายผู้เงียบขรึม

ผู้ผ่านมาและมอบสาส์นที่เต็มไปด้วยถ้อยคำอ่อนโยน

ยักย้ายถ่ายเทความกลัวและความสับสนจากไป

โอ...ความตายหญิงงามผู้ไม่เคยปรากฏโฉมหน้าท่ามกลางแสงสว่าง

ทว่ายังคงดำรงไว้ซึ่งชีวิตของตัวเองในเส้นเลือด เอ็น และกระดูก

บทเพลงอันต้อยต่ำนี้เพื่อท่าน

ร่างที่นอนเหยียดยาวนี้เป็นของท่าน

โอ...ความตาย

โปรดจุมพิตแล้วมอบชีวิตให้กับฉันด้วยเถิด