เมรัยจะยังเป็นเมรัยต่อไปแม้ไม่มีใครลิ้มลอง

และการตั้งชื่อที่โง่เขลาก็กลายเป็นบัญญัติที่ถือปฏิบัติกันสืบมา

ภิกษุชรารูปหนึ่งกล่าวกับสาวพรหมจรรย์ว่า

เธอเป็นธิดาของความตายและชีวิต

กายของเธอคือทองและสายน้ำ

และน้ำตาที่เธอปล่อยออกมาคือจักรวาลอันเร้นลับ

รับไว้เถิดลูกสาว

การยอมรับจะทำให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามปกติ

เหนือการปฏิเสธและการเดินหนีไปอย่างขลาดกลัว

โอ...ลูกสาวเอ๋ยไม่ใช่ความฝันดอกหรือที่นำเธอมา

ไม่ใช่ความฝันดอกหรือที่เธอขับขี่จากไป

และไม่ใช่ความฝันดอกหรือที่เธอปรารถนารับรู้

ความจริงล้วนเป็นความจริง

และงามดุจเดียวกับรสเมรัย

ไม่ว่างานเลี้ยงในราชวัง

หรือขณะซวนเซอยู่ข้างถนน

รสชาติที่ขื่นฝาดก็ยังความเมามายเหมือนกัน

โอ...ลูกสาวรับเอาไว้เถิดในฐานะของกำนัล

แม้ไม่ปรารถนาก็ได้รับ

แม้ปรารถนาได้รับก็ได้รับ

จงปรารถนาเถิดแล้วจักได้

รับไว้เถิดชีวิตนี้ในความตาย

รับไว้เถิดก่อนยามสายและยามค่ำจะมาถึง

พ่อมีเพียงบทสวดและพร้อมจะจากไปพร้อมบทสวด

โอ...ลูกสาว

รับไว้เถิด

ชีวิตและความเป็นชีวิต

ดื่มเสียเถิด

ดื่มให้รู้รสเสียก่อนสัมปชัญญะจะดับลง

เหมือนความจริงอื่น ๆ

เหมือนความสุขอื่น ๆ

เหมือนร่างอื่น ๆ

ซึ่งต่างรวมอยู่ในเมรัยจอกเดียวกัน