กาย

posted on 10 Jan 2007 08:21 by fontree  in poetry
เขี้ยวคมของความตายฝังลงบนเรือนร่างนั้น

กระชากให้ล้มลงอย่างน่าสยดสยอง

ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิวผ่านใบไม้ฤดูร้อน

ขณะที่น้ำดินโคลนเริ่มขุ่นข้นขึ้นอย่างเชื่องช้า

ราวกับว่าโลกมองเมินภาพที่บังเกิดขึ้น

ทั้งที่ความจริงกลับเป็นความรักอันไม่อาจหาที่สิ้นสุด

เพราะโลกไม่ปรารถนาขัดขวางวิถีของโลกนั่นเอง

เสียงร้องเมื่อครู่หายไปในลำคอของทูตมรณะ

และมรณกรรมครั้งนี้ก็เป็นเงาทับนัยน์ตาที่หิวกระหายของแร้ง

ผู้เฝ้าคอยและติดตามไปทุกที่ที่มีกลิ่นคาวเลือด

เค้าลางแห่งการสิ้นสุดอุบัติขึ้น

นับแต่เสียงแรกผ่านริมฝีปากไร้เดียงสาของทารก

นก ใบไม้ สายลม และแสงแดด

เพราะไม่ใช่ความชิงชัง

เพราะไม่ใช่ความคาดหวังแต่อย่างใด

ทุกการหลุดล่วงต่างเป็นไปอย่างง่าย ๆ

เหมือนลมพัดและฝนตก

เพียงเพราะกายฝังรากลงด้วยการประกอบ

ขณะกาลเวลานำมาซึ่งความคิด มอบชีวิตและการเติบโต

ในสายตาของการแตกสลายและความตาย

ชีวิตและไร้ชีวิตผลัดเปลี่ยน

กายและฝุ่นผงเป็นกันและกัน

ฝันและจริงเป็นสิ่งเดียวกันในความฝันถึงความจริง

ศพเมื่อครู่เป็นของใคร

ศพต่อไป...กายของฉันเอง

edit @ 2007/02/13 08:50:08

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry