เธอก้าวข้ามมาจากความฝันของฤดูฝนอันเปียกปอน

สู่ราตรีกาลที่ยาวนานในทรวงอกของหญิงสาวคนหนึ่ง

ผู้ไม่ปรารถนาวิถีอันร้อนรน

แต่คือความสงบสงัดและชุ่มเย็นเหมือนรากไม้ริมธารน้ำ

จากทางเดินสายรุ้งเบาบาง

รองรับฝ่าเท้านุ่มนวลของเธอไว้

ประคับประคองต่อไปท่ามกลางหมู่ดาวระยิบระยับ

กริ่งกระดิ่งจากหน้าต่างบ้านหลังเล็กส่งเสียง

เป็นบทเพลงความฝันอ่อนโยนในห้องแห่งความง่วงงุน

เธอหลับไหลอยู่นานเท่าใด

เธอปลิวคว้างอยู่ในความเวิ้งว่างนั้นนานเท่าใดกันเล่า

กว่าเสียงเพรียกแห่งความรักจะเรียกเธอกลับมา

กลับมายังวิถีที่อาจนำเธอไปสู่ความผุดผ่อง

และการดับอย่างสิ้นเชิงของเปลวไฟสีม่วง

หญิงสาวคนนั้นขับกล่อมเธอทุกค่ำคืน

แขวนเธอไว้กับหมู่ดาวข้างหน้าต่างราตรี

เพื่อให้เธอได้รู้จักความรักหญิงสาวจึงรักเธอก่อน

ด้วยหัวใจและชีวิตที่มีอยู่

กับการรอคอยดาวน้อยดวงนั้น

จะเปล่งประกายความหวังในคืนที่มืดมิด

บนทางเดินที่ไม่อาจคาดเดา...