ท่ามกลางฝูงใบหน้าที่ปรากฏ

ดวงตา คิ้วคาง สีหน้า เล่าความเป็นไปของผู้คน

โดยปราศจากการปกปิด

ใบหน้าของคนจนดูจะโดดเด่นที่สุด

แววตาขุ่นข้น สีหน้าหมอง อมทุกข์

ไม่มีตัวตน ไม่อาจจับต้องด้วยโภคทรัพย์

ไม่อาจจับต้องด้วยนิ้วมืออ่อนนุ่ม

หากแต่เป็นฝ่ามือที่หยาบแข็งจากงานหนัก

และท้องที่กลวงว่างเหมือนโพรงอากาศ

ลึกลงในแววตาปราศจากเรื่องราวแห่งสุข

ชะตากรรมของพวกเขาตั้งอยู่บนความไม่แน่นอน

ไม่แม้จะคาดเดาวันสิ้นสุด

ร่างกายที่สกปรกเหมือนเศษผ้า

กัดกินความทรมานแทนความฝัน

กอดอ้อมอกระอุร้อนของหนี้สินแทนความรัก

แต่พวกเขาก็คือเรา

คือหนึ่งเดียวของความเป็นมนุษย์

ที่มากด้วยความรู้สึกรัก-ชัง-ดีใจ-เสียใจ

เพียงแต่ไม่มีใครให้เกียรติพวกเขา

ไม่ได้รับเชิญเข้าไปในงานเลี้ยงหรูหรา

อาหารรสเยี่ยมและสุราชั้นเลิศ

แม้ในวันเผาศพก็ปราศจากญาติมิตร

มีเพียงสับปะเหร่อคนเดิมที่ทำศพให้อย่างไม่เต็มใจ

พวกเขามีใบหน้าแต่เหมือนไม่มี

เป็นเงาแบนบางแทรกตัวอยู่กลางฝูงชน

ปะปนไปกับความเจริญและ ความเสื่อม

เทคโนโลยีและความทันสมัย

หากแยกเขาให้เป็นอิสระจากชีวิต

จากฝูงชน จากสังคม

ท้องถนนของเมืองก็ว่างเปล่า

ความร่ำรวยก็ไร้ค่า

ความเป็นมนุษย์ก็ตกต่ำ

เพราะไม่มีเขาก็ย่อมไม่มีเรา

และแม้ว่าจะมีเราแต่พวกเราก็ต่างปราศจากตัวตนที่แท้จริง

ต่างถูกกัดแทะจากปลวกหนอนดุจเดียวกัน