เสียงบิดตัวไปมาของราตรีกังวานขึ้น

ระหว่างพื้นถนนที่เงียบและอ้างว้าง

กับสองข้างทางที่แซมด้วยต้นไม้ผลัดใบ

จังหวะซ้ำ ๆ ของฝีเท้าก้องสะท้อนจากพื้นถนน

กู่กังวานโหยหวนถึงแสงนวลของหมู่ดาริกาลิบลับ

ถนนทางเชื่อมต่อระหว่างการไปและการกลับ

ถนนทางที่ฉันทอดถอนและหลั่งลมหายใจลง

วางไว้ระนาบพื้นและพัดกลืนไปกับความมืด

อีกวันและวินาทีแห่งความเงียบ

พัดไหวเงาใบไม้โดดเดี่ยวในเส้นเงากล่าวถ้อยคำ

ฉันต้องการถ้อยคำสักหนึ่งคำสำหรับตัวเอง

ฉันต้องการสัมผัสสักหนึ่งครั้งคราก่อนที่จะผ่านไป

ผ่านทุกขณะของชีวิตขึ้นและลง

ผ่านทุกขณะจิตเคลื่อนไหว

กลิ่นอายของราตรีและสีของดอกไม้ในเงามืด

มีความเลือนรางเป็นอาภรณ์

มีการรอคอยเป็นสิ่งที่ยืนยันความฝันและความปรารถนา

เมื่อความฝันและความเศร้านั่งเรือใบไม้แห้งบางเบา

เคลื่อนไปในโลกและท้องทะเล

ถนนปลายสุดตรงดวงดาว

ราตรีบรรจบทิวา ณ ดินแดนห่างไกล

ฉันเพียงผู้เดียวเท่านั้นหรือที่ต้องเดินทางต่อไป

เสียงคำตอบที่ก้องสะท้อนกลับมาบอกว่าไม่ใช่

สิ่งที่ฉันต้องการคือการผ่านไป

ผ่านวันและวัยอีกช่วงขณะหนึ่งของกระแสที่ไหลเชี่ยว

ไปเพื่อลั่นระฆังดาวที่หวังไว้ดวงนั้นลำพัง