ของกู ๆ ๆ

ของกู ๆ ๆ

ของกูๆ ๆ

จุ๊กกรู ๆ ๆ

จุ๊กกรู ๆ ๆ

จุ๊กกรู ๆ ๆ

ตัวเจ้าเป็นของใคร?

เป็นนกเขา

แน่นอนไม่ใช่นกเรา

หลังพุ่มไม้ใบหนาติดขอบคันนาข้าวสีทองไสว

ใครกันเป็นเจ้าของเสียงนั้น

เสียงสวรรค์ที่กู่ขึ้นอย่างครึ้มใจว่า ของกู ๆ ๆ

ทั้งที่รู้อยู่ว่าไม่ใช่

จู้ฮุกกรู ๆ ๆ ๆ ๆ

ขันคูแต่เช้าหลังดุเหว่าเงียบเสียง

สำเนียงนั้นช่างคุ้นเคย

กระไรเลยหนอคนจะไม่เคยเอ่ยอ้างของกู ๆ ๆ ๆ ๆ

ทั้งยังข่มขู่เพื่อนบ้านด้วยดาลโทสะอีกว่า

นั่นมันของกู ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

นี่ก็ของกู ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

โดยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นของใคร?

โอหนอที่แท้ผืนดินหมาดน้ำค้างนี่เอง

กล่าวสรรเสริญอยู่ออกบ่อย

ถึงนามของเพื่อนบ้านผู้ยึดมั่น

สำคัญว่านี่นั่นคือของกู

เป็นคำสรรเสริญที่ควรล้างหูฟังเสียนี่กระไร

ช่างงดงามเสียนี่กระไร

อดสงสัยไม่ได้ว่า ไยบรรดากวีจึงไม่หยิบมาใช้

หรือกล่าวไว้ในวรรควลีที่จะเยาว์วัยตลอดไป

เธอกล่าวไว้เช่นนี้

มนุษย์เช่นเธอนี้ก็ดีอยู่ดอก

แม้นจะโดนหลอนหลอกมากมายก็มีโอกาสล่วงรู้

แต่ก็น่าสงสารในบางครั้ง

เพราะกำลังแห่งความมืดช่างแน่นหนา

แม้แต่ฉันเองก็ยังท้อถอย

เอาเถิดฉันจะค่อย ๆ

เก็บเรี่ยวแรงของเธอมาทีละน้อย ๆ

โดยไม่ปล่อยให้เธอล้มลงในทันทีทันใด

หอบหายใจเสียให้เต็มปอดเถิดที่รัก

มักได้ปรารถนาใดจงรุดเร่งไป

เพราะช่วงเวลาแห่งการหายใจไม่สู้ยาวนัก

มีเพียงความรักในกันและกันเท่านั้น

ที่จะเก็บร่างของเธอไว้นิรันดร์

และจะขับขานนามของเธออยู่นับเนิ่นทีเดียว

ประเดี๋ยวก่อนที่รัก

พักความโลภหลงลงสักครู่เถิด

เปิดใบหูฟังเจ้าของเสียงของกู จู๊ฮุกกรูเมื่อครู่ก่อน

บัดนี้ก็มานอนรอเธอแล้วในอ้อมอกฉัน

มาเถิดที่รัก ชำระกายของเธอให้สะอาด ขัดถูหัวใจให้ผุดผ่อง

กาลนั้นฉันจะขับกล่อมเธอด้วยบทเพลงอันอบอุ่น

ขณะตัวหนอนและแมลงจะช่วยทำความสะอาดโครงกระดูกและเส้นเอ็นของเธอ

เหล่าน้ำเหลือง มูถคูตทั้งหมดทั้งมวลของเธอ

จากน้ำจะไหลไปสู่สายน้ำ

จากดินจะกลับสู่เนื้อดินเช่นกัน

จากลมจะเป็นสายลมเช่นวายุแห่งห้วงสมุทร

จากไฟจะเป็นไฟเช่นเดียวกับที่ถูกจุดโดยมหากวีโดดเดี่ยว

มาเถิดที่รัก หลับพักให้สบาย

ลืมที่มาและที่ไปเสียให้สิ้น

ลืมถ้อยคำที่เคยกล่าวผ่านลิ้นสกปรก

เช่นเดียวกับที่นกร้องว่า ของกู ๆ ๆ ๆ

บัดนี้เธอรู้แล้วมิใช่หรือว่าอะไรเป็นอะไร ที่รักของฉัน

จบถ้อยคำรำพันของผืนดินผู้โอบอ้อมอารี

ทั้งความดีความชั่วต่างถูกกลบฝัง

นอนกอดก่ายกันและกันภายในอ้อมกอดของเธอ