ความคิดที่ว่า ย่าคือแม่มดชราขี้บ่นเมื่อครั้งก่อนหายไป

เหลือแต่วันวัยที่ผุกร่อนตรงหน้า

สายตาที่แลเห็นเพียงม่านสลัว

กระดูกที่นับวันจะเกี่ยงกันทำงาน

และไม้เท้าผู้ซื่อสัตย์ก็มักพาทำใจออกห่าง

ทิ้งให้ร่างของย่านอนหอบซมอยู่ในลมหายใจเก่าแก่

ภาพแห่งอดีตเป็นเพียงอดีต

เดินมาส่งปัจจุบันด้วยน้ำตานองหน้า

วันนี้ทำความดีก่อนจะส่งมอบให้กับอนาคต

ผู้ไม่ยี่หระต่อความยากลำบากใด ๆ แม้แต่ความตาย

ท้องฟ้าครวญครางเศร้า

เหงาในวัย 93 กว่า ๆ

ลูก หลาน เหลนที่มีพ่อแม่ผ่านสังขารอันเหี่ยวเฉา

ร้างราดุจเดียวกับดอกไม้ปลิดกลีบที่บอบช้ำร่วงลง

แต่กรรมยังไม่สิ้นผล

ต่อมน้ำตายังไม่แห้งเหือด

แม้จะผ่านคืนวันแห่งความตายมานับไม่ถ้วน

ความฝันเก่า ๆ กับตัวเลขฝันเฟื่อง

สำหรับเจ้ามือหวยเถื่อนใต้ดิน

ดำดิ่งอยู่ในสำนึกอ่อนล้า

ไยข้าจึงมีอายุยืนยาวนัก ?

วัย 28 ของหลาน ผีห่าซาตานเริ่มเข็ดขยาด

กริ่งเกรงที่จะหลอนลวง

ความพลุ่งพล่านได้คลายตัวลง

เป็นตัวหนังสือที่เขียนด้วยการหวัดแกมบรรจงจากสติ

ดำรงไว้ซึ่งสันติภายในที่วัยหนุ่มไม่เคยบอกกล่าวมาก่อน

เรื่องราวของไม้เท้ากับคำด่าซ้ำซาก

จะมีความหมายอันใดเล่า

ในเมื่อผู้เฒ่ากลายเป็นทารกตนหนึ่ง

เพิ่งหัดมองโลก

เพิ่งหัดเดินบนผืนโลก

และมักเศร้าโศกรันทดกับความคดโกงของสิ่งที่คิดว่าเป็นของเรา

เราและของเรา

เขาและของเขา

เป็นของเขา ของเขา

เป็นขี้เถ้ากองหนึ่ง

เป็นของโลกทั้งกายและวิญญาณ

ย่าวันนี้หรือวันไหน

ไม่มีใครมาเยี่ยม

ลูกของเรา หลานของเรา

ก็เพียงลูกหลานเทียม ๆ

ได้เทียมแอกใหม่ก็มีแต่ดั้นด้นไปตามวิถี

ลืมโยนีที่เคยคืบคลานออกมาสะอื้นไห้

ผวากอดทรวงอกที่กลับกลายเป็นฟักเน่า

โอมารดาแห่งบิดา

มารดาแห่งมารดา โอ

โลกนี้อ้างว้างจริงหนอ