บทเพลงของฝูงนกกระยางกล่อมเกลาต้นกกในบึงน้ำ

ลู่โอนในแรงลมและระลอกที่ลิ่วล่องและเริงเล่นทุกนาที

โอ...หมู่บ้าน

ความลับถูกเก็บฝังไว้แห่งใด

ในยามเย็นหรือสุดทางเดินของหมู่บ้าน

บรรดาเสียงจากริมฝีปากของชีวิตเป็นของที่นี่

ไม่เพียงแต่หลังคาสีเขียว แดง และน้ำตาลเท่านั้น

ที่อ้าอ้อมแขนออกรอรับอ้อมกอดของสนธยาและราตรี

หมู่บ้านและต้นไม้ใบครึ้ม

สำเนียงอ่อนโยนเหมือนลูกเล่นของระนาด

ขณะที่ฉิ่งในมือเด็ก ๆ ขยับ ดังกรุ๋งกริ๋ง ๆ ๆ ๆ

ผู้หญิงและคนชราต่างแบกหน้ารับงานบ้านด้วยเสียงลอย ๆ ของฆ้องวง

โอ...หมู่บ้าน

เสียงที่เบิกบานยามนี้จะถูกกลบฝังไว้ที่ใด

ในความฝันหรือจินตนาการทวนเข็มนาฬิกา

หรือว่าเป็นผิวน้ำที่กระซิบอ่อนหวานกับรอยปีกสีขาวของฝูงนก

วันเดินกลับไปกลับมาบนลานดินเดิม

บรรจบหรือพบพราก ณ หัวใจดวงเดิม

โอ...หมู่บ้าน

หัวใจถูกกลบฝังไว้ ณ แห่งใดกันหรือ

หัวใจที่พร่ำละเมอทั้งเสียงหัวเราะและร้องไห้

หัวใจที่นำมาทั้งยามเย็นและรุ่งอรุณ