(แด่ ครูจูหลิง ปงกันมูล และผู้เสียชีวิตจากสถานการณ์ จังหวัดชายแดนภาคใต้)

1

วันที่แสงสว่างแห่งปัญญาถูกพัดดับจากสายลมแห่งความหวาดระแวง

ความแคลงใจในความเป็นชาติพันธุ์และนิยามของรัฐ

สัตว์ป่าปรากฏกายอย่างอุกอาจ

ท่ามกลางหมู่บ้าน ป่ายางพารา

และธุรกรรมสถานแห่งสามัญชนผู้บริสุทธิ์

ความมืดแห่งปัญญาไม่อาจทำให้เราค้นหาเส้นทางไปสู่สวรรค์

องค์พุทธะ และพระผู้เป็นเจ้าในร่างสัตว์ร้าย

เปื้อนปากคัมภีร์แห่งเดียรถีย์ทรามกว่าจตุบาทและสัตว์เลื้อยคลา น

2

หากต้องการปฏิเสธอำนาจที่ไม่เป็นธรรม

ไยไม่ร่วมกันสร้างความเป็นธรรมให้ปรากฏ

กบฏต่อความไม่เป็นธรรมในนามของเสรีภาพและการคุ้มครองตนเอง

จากระบอบประชาธิปไตยบนพรายฟองน้ำเน่าของเหล่าทรราช

พระธรรมและพระผู้เป็นเจ้าไม่อาจเป็นที่พึ่ง

สวนสวรรค์จึงไม่มีเงาร่างของเธอและสหายอยู่ในนั้น

มีเพียงสัตว์ป่าที่วนเวียนอยู่ข้างทางเข้าสวนสวรรค์

เพราะต้องทัณฑ์แห่งความผิดบาป

3

วินาทีที่เธอถูกทุบล้มลง

จากมือ เท้า และหัวใจหยาบช้า

ดวงตาแห่งองค์พุทธะได้ผุดบังเกิดอย่างเงียบเฉียบ

ในกระแสสำนึกริบหรี่ของเธอ

4

เธอ...ยะลา ปัตตานี นราธิวาส

อีกกี่ความตายจึงเพียงพอสำหรับเธอ

ผู้บริสุทธิ์ และผู้ประกอบสัมมาชีพอีกกี่พัน หมื่น หรือแสน

จึงจะบรรเทาความกริ้วโกรธของเธอ

หรือที่นั่นปราศจากสรวงสวรรค์?

หรือที่นั่นมีเพียงคืนวันที่ไร้แสงดาวและดวงตะวัน?

โอ ยะลา ปัตตานี นราธิวาส

เธอจะทนอยู่ได้อย่างไรในเมื่อโคมไฟแห่งพุทธิปัญญามอดดับ

เธอจะทนอยู่ได้อย่างไรในเมื่อพลเมืองของเธอล้มตายจากไป

ไม่ต่างไปจากใบยางพาราในราวป่า

เธอไม่รู้สึกร้อนหนาวต่อการกระทำของนรกในเสื้อคลุมของสวรรค์ดอก หรือ

เธอไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนต่อกลิ่นคาวเลือดของผู้บริสุทธิ์ที่ริ นหลั่ง

ชโลมเรือนกายของเธอบ้างหรือ

เธอไม่คิดจะทำสิ่งใดบ้างหรือในเมื่อปีศาจร้ายเหิมกำแหง

ขึ้นคร่อมขี่เหนือหลังคาบ้านเรือน

ย่านธุรกิจการค้า โบสถ์ และมัสยิด แห่งความศรัทธา

เธอไม่คิดจะขับไล่เงาชั่วร้ายที่แฝงอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเธอบ้า งหรือ

หรือเธอจะทนกัดกินเลือดคลุกฝุ่นธุลีของมาตุภูมิ

สยบยอมต่อปีศาจพันหน้าที่ลอยละลิ่วมากับสายลมยามกลางวันและกลาง คืน

5

โอ....เสียม

เธอยังระริกรื่นกับการสังวาสกับการค้าเสรี

ชำเราทวารทั้งห้าที่มีด้วยเทคโนโลยี และเครื่องจักรกล

แย่งชิงการนำทัพแห่งประชาชนในนามของมหาสมาคมชาวสยาม

ที่นับวันปราศจากแก่นสาร

เธอไม่อาจพึ่งพาใครได้อีกแล้ว ?

จากสภาอันไม่คู่ควรแก่เกียรติในการบริบาลแผ่นดิน

จากศาลสถิตพระภูมิผู้เห็นแก่อามิส

จากสภาผู้ปลูกแต่ต้นไม้คดงอแคระแกรนของกฎหมู่

เว้นไว้เพียงองค์ราชันย์ผู้เกริกไกร

6

โอ จูหลิง หญิงสาวผู้บอบบาง

ใครจะเป็นคนนำเธอสู่ประตูนิรวาน?

ใครจะเป็นคนประทานความเป็นธรรมแด่เธอ?

ใครจะลุกขึ้นมาปกป้องดวงเทียนแห่งปัญญาของแผ่นดิน?

ใครจะลุกขึ้นมาปราบปีศาจและจับสัตว์ร้ายเพื่อขังไว้ในที่ที่มัน ควรอยู่

...นรก...?

และเธอ ยะลา ปัตตานี นราธิวาส

ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เธอจะประกาศกฎเหล็กแห่งศาสนธรรม

ที่เธอศรัทธาและปวารณาเป็นศาสนิก

ประกาศกฎเหล็กแห่งสยามในนามมาตุภูมิของเรา

ด้วยศรัทธาและความเคารพต่อตนเองเพื่อตัวเธอเอง

และเพื่อนร่วมชะตากรรม