ผวาเหยียดเรียวนิ้วจากเพรียวแขนแบบบางไปตามยอดไม้

โอ สายลมผู้อ่อนโยน

โปรดได้มอบอายเย็นแด่มวลพฤกษาด้วยเถิด

แล้วเราจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติตลอดไป

ก็ในเมื่อเรียวนิ้วมือของเธอที่เกาะกุมกิ่งก้านใบไว้นั้น

ไร้แม้แต่ร่องรอยของแหวนหมั้น

เธอจะรอฉันหรือรอใครกันเล่า

แม่ตำลึงสุดที่รัก

ฉันรู้ว่าพ่อของเด็กแก้มแดงของเธอเขารักเธอ

และปรารถนาให้เธอเป็นอิสระเช่นใด

เขาจึงไม่แม้จะหันกลับมามอง

ทั้งยังไม่มีน้ำตาจะมอบให้กับการพลัดพรากที่ไม่มีการล่ำลานั้นด้วย

รอคอยสายฝนเดือนพฤษภาคมหรือเมษายน ที่รัก

เพื่อพักกายอันเหนื่อยอ่อนไว้บนก้านกิ่งใบเขียวเข้ม

ปล่อยลูกน้อยให้ได้รับการเห่กล่อมจากผืนดินไม่กี่ราตรี

ลูกน้อยของเธอจะเปล่งวาจาออกมาเป็นภาษาดอกไม้สีขาว

ขณะเธอยังง่วงซึมกับสายลมแห่งพฤศจิกายน

ไม่นานเรียวนิ้วมืออันงดงามของเธอจะกล้ากร้าน

เนื่องจากการงานที่โลกมอบให้กับผู้เป็นแม่นั้น หนักหน่วงเสมอมา... เสมอมา