ข้ายืนอยู่ลำพังท่ามกลางฤดูใบไม้ร่วง
แม่น้ำเหืองเลื่อยไหลไปทางทิศเหนือ
รอบแหลมแห่งเกาะสีส้ม
ข้าเห็นภูผานับพันเป็นสีแดงและแนวไม้ชายป่ามืดทมึน
สายน้ำอันยิ่งใหญ่นี้คือหยกวาวแวว
คลาคล่ำไปด้วยเรือนับร้อยรายเรียง
นกอินทรีโผผินเหนือหมู่เมฆ
ฝูงปลาลอยตัวอยู่ใกล้กับพื้นน้ำใสสะอ้าน
ท่ามกลางสายลมเย็นนี้
สรรพชีวิตนับล้านต่างแข่งขันเพื่ออิสรภาพ
ในความกว้างใหญ่โอฬารนี้
ข้าถามโลกสีน้ำเงินเข้มกว้างใหญ่ใบนี้ว่า
ใครหนอคือผู้ควบคุมธรรมชาติ
ข้ามาที่แห่งนี้พร้อมด้วยเพื่อนมากมาย
และจำได้ถึงเดือนปีแห่งการแสวงหาและการเรียนรู้
เรายังอ่อนเยาว์
เฉียบคมดุจสายลมแห่งบุปผา
คงแก่เรียน
พูดจาเปิดเผยจริงใจด้วยใบมีดคมวาวของนักปราชญ์
ไร้ซึ่งความขลาดกลัว
เราชี้นิ้วไปยังแผ่นดินจีนอันกว้างใหญ่
และสรรเสริญ หรือประณามผ่านกระดาษที่เราขีดเขียนขึ้น
บรรดาแม่ทัพแห่งอดีตคือพวกขี้ขลาด
เธอยังจำได้ไหม
ท่ามกลางลำน้ำ
เราตีน้ำ ทำให้ฟุ้งกระจาย
และคลื่นที่เกิดขึ้นจากการกระทำของพวกเรา
ทำให้เรือสำเภาที่สัญจรไปมาด้วยความรวดเร็วกลับเชื่องช้าลงได้เพียงใด
1925
edit @ 2007/01/26 15:57:37