คีตกวีบางคนเขียนเพลงระบำดอกหญ้า

ปล่อยให้ดอกหญ้าสั่นไหว

แต่ลึกลงในหัวใจดวงน้อยที่เต้นอยู่ใครเลยหยั่งรู้

เพราะไม่ปรารถนาเป็นอื่นนอกจากงอกงามตามหน้าที่

ปกปิดปฐพีจากความร้อนและเหน็บหนาว

ท่ามกลางแดดเผาไหม้เกรียมหญ้าจะเติบโต

ท่ามกลางความยะเยือกของน้ำแข็งหญ้าจะรอคอย

เธอรู้ว่าเมื่อใดเวลาของเธอจะมาถึง

แม้ว่าเวลาทั้งหมดเป็นของเธอ

เพียงน้ำค้างจากราตรีมืดมิด

ก็อาจยังความเขียวชอุ่มมาสู่โลก

ผ่านภาษากระจิดริดของดอกหญ้า

ผู้ต้อยต่ำ ผู้ทรนง และผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงคนหนึ่ง

โลกชื่นชมไม้ใหญ่เพราะการให้คุณค่า

แต่ในสายตาของน้ำดินและฟ้า คุณค่ามิได้อยู่ที่เล็กหรือใหญ่

บทเพลงอันงดงามพึงเริ่มจากพุทธวัจนะที่ว่า

ด้วยสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมีอยู่ เมื่อสิ่งนี้ไม่มีอยู่ สิ่งนี้ก็หาได้มีอยู่ไม่

แล้วสรรพสิ่งก็ปราศจากการเปรียบเทียบ

ให้เธอถูกปลุกขึ้นในคืนที่ไร้ความฝัน

โดยกำนัลรางวัลแด่ผืนโลกด้วยดอกอันบอบบางของเธอ

ให้เธอคืบคลานไปช้า ๆ บนผืนโลก

เพื่อโอบกอดไม้ใหญ่

เพื่อร่วมหายใจและเริงระบำไปพร้อมกับสรรพสิ่ง