แสงสว่างในตัวข้ายังคงอยู่

ทว่ารอบกายข้าคือเมฆหมอกและราตรี

เพียงครู่หนึ่งแห่งความเคลื่อนไหว

หัวใจดวงเดิมของข้าจะกลับเปล่งแสงดุจเดิม

รันทดเศร้าของเงาจันทร์

ส่วนที่เว้าเว้นว่างเป็นทางดำ

กลมกลืนกับผืนแพรราตรี

แอบสะอื้นไห้ในความหม่นเศร้า

ขณะอีกฝั่งหนึ่งของใบหน้า

ยิ้มแย้มตระการเย็นตา

พราวแสงพรมมาเหนือหมู่ไม้ด้วยประกายสีเงิน