เช่นเดียวกับคนเจ็บปางตายต้นไม้ทิ้งใบโกร๋น

ทั้งต้นโพธิ์ใหญ่ และหูกวาง

ต่างทิ้งเส้นสายสะบัดไกวไปในอากาศเปล่าเปลือย

ใครจะรู้ เหล่าใบไม้ในราวป่ามากกว่าหนึ่งกำมือ

จะมีค่าใดสำหรับไม้หนึ่งต้น

ที่จะอยู่หรือหักโค่นล้มหายจากไป

เป็นผืนดินจากปลายคมฟันของปลวกมอด

พายุใบไม้เหล่านั้นพัดวีสายลมเดือนมีนาคมผ่านไปอย่างช้า ๆ

ครั้งแล้วครั้งเล่า

ทิ้งไว้เพียงกองร่างสีน้ำตาล เหลือง เทา

พัดปลิวเรี่ยพื้นราวจะลูบไล้แม่ธรณีเพื่อปลอบประโลม

ใบไม้ทั้งหลายจะมีความหมายเยี่ยงไรในฤดูผลัดใบ

ตุ่มตาใบที่ซ่อนในเนื้อไม้ตามก้านกิ่ง

จะรอหยาดน้ำค้างปะพรม

และร้องทักด้วยเสียงเมตตาว่า

ที่รักเธอไม่ได้สูญเสียอะไรเลย

ซึ่งทำให้ต้นไม้น้อยใหญ่ไม่มีน้ำตาสำหรับการพลัดพรากครั้งนี้

จวบจนเมษายน

ถึงคืนค่ำของสายฝนพฤษภาคมจะถั่งเทลงมา

พร้อมเสียงฟ้าครางครวญ

รวมทั้งดนตรีจากฝูงกบนิรนาม

เมื่อนั้นหยาดน้ำค้างจะค่อยกระซิบแผ่วเบากับต้นไม้ว่า

ที่รักโปรดลืมตาขึ้นช้า ๆ มองดูตัวเธอเวลานี้ซิว่า

เธอสวยงามเพียงใดในแสงตะวัน"