จากเก้าอี้นั่งที่แสนสบายของความตายที่เราคุ้นเคย

และเป็นความหมายในฐานะที่สุดของชีวิต

ในห้องที่คุ้นเคยเหมือนยาสีฟัน

เราต่างเดินไปพบกันในความอ่อนหวานที่ซ่อนเร้นอยู่

เพราะคิดว่า สวรรค์และนรกเป็นสิ่งเดียวกัน

ในวินาทีเดียวกันที่บังเกิดความเคลื่อนไหว

ฟันที่หลุดร่วงและดวงตาที่เริ่มมืดมิดลง

เปิดบัญชีมรดกที่จะตกทอดไปถึงอนาคตอันใกล้

ที่สุดความมืดก็มาถึง

และเดินกลับไปกลับมาด้วยความคุ้นเคย

ด้วยจากความทรงจำที่แม่นยำ

เหมือนการคิดย้ำในสิ่งเดียวกันทุกวินาที

จนเป็นภาพถูกบันทึกลงบนแผ่นหิน

แม้จะผ่านการกระทบกระแทกของกาลเวลา

ทว่าการผุกร่อนกลับเป็นเรือนร่างมิใช่เรื่องราว

ที่สุดทุกสิ่งก็กลับมาพร้อมกับการอำลา

เพื่อบอกกกล่าวสาระบางประโยคที่อัดแน่นในความสับสน

และเมื่อคำตอบโผล่พ้นรอยแตกของหินในฝุ่นผง

การเอนลงที่แสนสุขก็เงียบงัน

เช่นเดียวกับการสนทนาที่ถึงการสิ้นสุด

แต่ไม่เคยหยุดอย่างจริงจังสักที

เพียงข้ามคืนนี้ไป

ความลับจากไขข้อโครงกระดูก

ก็จะถูกเปิดเผยในแสงสว่าง