ลมแรกของพฤศจิกายนกวาดเงาเมฆฝนกลับไปพร้อมกับเดือนตุลาคม ทิ้งรอยความคิดและความเย็นที่จับขั้วหัวใจ ความคิดของผมสะท้านไปด้วยความหวาดกลัวทั้งต่อตัวเองและสิ่งที่ได้กระทำลงไป

เหมือนฆาตกรเผชิญหน้ากับอาชญากรรมที่ตัวเองก่อไว้ และถูกต้องข้อหาจากตุลาการ และเหล่าลูกขุน ผมยอมรับความผิดแล้วโดยดุษณี ข้อโต้แย้งของผมก็คือการดิ้นรนเพื่อให้พ้นไปจากคำสาปแช่งจากสาธารณชน เพื่อหลีกเร้นเข้าสู่ห้องขังที่มืดสนิท จะมีก็เพียงความสำนึกผิด และความปวดร้าวเท่านั้นที่ตอกย้ำผมอยู่ตลอดเวลา

จากบาปเล็กน้อยของเด็กไร้เดียงสา การยิงจิ้งจกด้วยไม้กวาดทางมะพร้าวเสี้ยมปลายแหลม แอบฉี่ใส่ขันน้ำให้สองแม่ลูกดื่มกินขณะหิวโหย พวกเขาคือศัตรูของพ่อแม่ และพวกเขาก็คือศัตรูของผม ผมทำไปด้วยความคะนอง เหมือนกับหลาย ๆ เหตุการณ์ที่ผมก่อขึ้น

ปากคอที่จัดจ้านของหล่อนสงบราบคาบลงด้วยแข้งที่แข็งแรงและหยาบของผม ผมประเคนให้หล่อนในฐานะของเมียคนหนึ่ง หล่อนไม่ได้สวยงามอย่างที่ผมคิด และไม่เคยคิดเช่นกันว่าเราจะต้องมาใช้ชีวิตร่วมกัน มันทำให้ผมขุ่นเคืองทุกครั้งที่เห็นหน้าซีด ๆ ของหล่อน รวมทั้งความปากร้ายที่ยากจะหาใครเปรียบ

บ้านเช่าฝาไม้ร่วมกัน ห้องถูกแบ่งเป็นสัดส่วนแคบ ๆ ร้อนระอุ และเสียงยวบยาบเวลาเดิน หรือแม้แต่ขึ้นลงจากชั้นล่างขึ้นมาชั้นบน มันเป็นเหมือนสวรรค์สีเขียวตั้งซุกซ่อนอยู่ท่ามกลาง แท่งตึกและเสียงจากการก่อสร้าง ตอกเสาเข็มที่ระเบ็งอยู่ลั่นซอย

ความยับยั้งชั่งใจบอบบางเหมือนการยึดเหนี่ยวของศีลธรรม มันง่ายดายที่จะถูกสลัดออกไปจากการข้องแวะจากเรา มันเป็นเพียงเศษผ้าเก่า ๆ ลายสวย มีไว้เพื่ออวดอ้างและประชันขันแข่ง ใครมีมากกว่าย่อมสูงและเด่น ขณะคนไม่มีคือพวกสถุลและเลวทรามเหมือนเดรัจฉาน ซึ่งผมก็ไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าเหล่านั้น ทุกสิ่งในเวลานั้นคือความปรารถนาเท่านั้นเองที่ผมต้องการ ยิ่งได้รับการตอบสนองมันยิ่งดูเหมือนขาดหาย ยิ่งรู้สึกว่าขาดหาย ก็ยิ่งตะกละตะกลาม กระเดือกเข้าไป โดยไม่รู้เลยว่าพิษสงของมันนั้นร้ายเสียยิ่งกว่ายาพิษ

กว่าผมจะรู้จักมัน หล่อนก็เริ่มตั้งท้อง ผมจะได้ว่าผมหัวเสียขนาดไหนที่หล่อนปล่อยให้ มีเด็ก ขณะที่ทำงานเงินเดือนไม่พอยาไส้ แถมการอยู่ร่วมกันของเราก็เป็นไปอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ อะไรจะเกิดขึ้นหากเด็กโตขึ้นมา

หลังจากออกจากโรงพยาบาลหล่อนก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ รวมทั้งผมเองก็เริ่มตีตัวออกห่างเธอทีละน้อย ๆ ราวกับรู้รสชาติของมันดีแล้ว ไอ้เจ้าความปรารถนานั่น

วันแรกที่ผมถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ผมรู้สึกหมดอาลัยกับตัวเอง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองจะตกต่ำและทำสิ่งที่เลวร้ายลงไปได้ถึงขนาดนี้

เมื่อหล่อนเล่นคารมรุนแรงมากขึ้น แน่นอนการตอบสนองอย่างเดียวที่เพศผู้อย่างผมจะตอบโต้ได้ก็ด้วยกำลังและการบังคับ

เสียงหวีดร้องโหยหวนเหมือนสัตว์ถูกทรมาน จะดังขึ้นไม่คืนใดก็คืนหนึ่ง ที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายเริ่ม และถ้ามันไม่ดังจากห้องของผม ห้องข้างเคียงก็จะสร้างมันขึ้นมาด้วยความ น่าสยดสยองที่ไม่แพ้กัน

บ่อยครั้งที่เราไม่กล้าสบตากับเพื่อนร่วมหอพัก เพราะความรุนแรงที่ซ่านออกไปสู่ใบหูที่ไวต่อความรู้สึกของพวกเขา และแน่นอนเราเองก็ยิ่งสร้างความแตกร้าวให้กันและกันมากยิ่งขึ้น

เราย้ายบ้านเช่าจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งเกือบตลอดเวลา ที่หนึ่งจะยาวนานก็เพียงสองเดือนหรือสามเดือน เป็นความขมขื่นที่เราต่างยังสามารถยอมรับกันได้ในฐานะผัวมีคู่ใหม่ซึ่งอยู่กินกันมาไม่ถึงปี

เช่นเดียวกับอารมณ์โกรธที่เกิดขึ้นและสูญหายไปเมื่อความยินดีพอใจเข้ามาแทนที่ แต่ความเลวร้ายที่เกาะแน่นอยู่ในความทรงจำและหยั่งรากลงในความรู้สึกยากที่จะตัดรากถอนโคน มันกลับผุดขึ้นมา และหักล้างอารมณ์ดีและเหตุผลของเราจนหมดสิ้น แล้วเมื่อวันหนึ่งที่หล่อนเกรี้ยวกราดใส่ผมเหมือนหมาบ้า ผมก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป ด้วยข้ออ้างถึงความกดดันในขณะนั้น ถึงความยากแค้นและการยับยั้งในขณะนั้น หล่อนก็จากผมไปอย่างทุรนทุรายด้วยมือที่หยาบช้าของผม

เมื่อความเงียบเข้ามาแทนความอึกทึก อึงอล ผมก็ต้องผจญกับการขับเขี้ยวกับตัวเอง ผมจะทำอย่างไรดี ผมทำอะไรลงไป ผมเป็นฆาตกรทั้งกายและใจ

หลังจากขึ้นศาลเป็นที่เรียบร้อย และการพิจารณาความตัดสินให้ผมมีความผิดฐานฆ่าคนตาย และร่วมมือกับผู้ตายทำลายเลือดเนื้อของตัวเอง

ทุกสิ่งที่เคยคิดและบางสิ่งที่ไม่เคยคาดคิด เริ่มประดังเข้ามาหาผม เหมือนคมมีดจากความบีบเค้นที่หันปลายแหลมมาทางผม ค่อย ๆ กดปลายที่คมกริบนั้นลงบนลำตัวของผมอย่างช้า ๆ และเต็มไปด้วยความทรมาน นรก ผมคิดถึงนรก

แล้วมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะดิ้นรนให้พ้นจากความผิดที่ก่อขึ้น มีแต่การยอมรับและสารภาพออกมาเท่านั้นที่ทำให้ทุกสิ่งดีขึ้น อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องทนกับการหลอกตัวเอง อีกต่อไป ไม่ต้องทนทรมานเห็นภาพที่ตัวเองก่อไว้มาหลอกหลอนและบีบเค้นอย่างเหี้ยมโหด อีกต่อไป

ใบหน้าที่ปรากฏในความมืดของห้องขัง หล่อนนั่นเอง เป็นหล่อนจริง ๆ อุ้มลูกตัวเล็กเหมือนลูกกรอก เนื้อตัวเปื้อนเลือด ภาพที่ผมเห็นทำให้ผมขวัญผวา ผมอยากกรีดร้อง แต่มันจะมีประโยชน์อะไร การมีอยู่ของผมยังไม่ได้หมายถึงความตายเช่นเดียวกับหล่อนอีกหรือ หล่อนอาจได้เปรียบที่ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างลงอย่างราบคาบ ทิ้งแม้แต่ร่างกาย ลมหายใจ และความขมขื่นของช่วงเวลาที่หล่อนมีชีวิตอยู่ แต่ผมยังต้องแบกรับทุกสิ่งไว้ แบกรับความเย็นที่แช่แข็งหัวใจตัวเองไว้ด้วยความเย็นเหมือนกัดด้วยกรด

พฤศจิกายนจะมีความหมายอะไรกับผม ในเมื่อผมไม่อาจออกไปสู่อิสรภาพข้างนอกได้อีกแล้ว ผมต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป ตลอดไป

เช้าวันต่อมาหลังจากเข้าเป็นหนึ่งในบรรดานักโทษทั้งหลาย ผมก็ต้องทำทุกอย่างที่พวกเขาทำ ทำความสะอาดบริเวณเรือนจำ ขณะที่สองเท้าของผมถูกตีตรวน ผมไม่มีแก่ใจจะพูดหรือ มองหน้าใครทั้งนั้น ไม่สนในแม้แต่คำสบประมาทที่เหล่านักโทษหยิบยื่นให้ผมอย่างลองเชิงและ ถือดี ผมไม่คิดจะโต้ตอบ หลายครั้งที่ผมถูกตบลงไปกองบนพ้นเพราะไม่อยากพูดอะไรกับใคร ไม่อยากรู้แม้ว่าไอ้หน้าไหนที่มันทำกับผม ผมรู้สึกว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว

บริเวณที่กว้างขวางของเรือนจำถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วน โรงอาหารอยู่ทางทิศตะวันออก โรงฝึกอาชีพทางทิศใต้ ส่วนด้านตะวันตกและทิศเหนือเป็นตัวอาคารคุมขังนักโทษ

พวกเราทำงานฝีมือซึ่งมีทั้งงานจักสาน งานไม้ และงานเฟอร์นิเจอร์ เพราะทุกคนต่างที่มา ร้อยพ่อพันแม่ และความผิดบาปของแต่ละคนต่างกัน แต่ละคนมีนิสัยต่างกันไป เด็กหนุ่มยังเย่อหยิ่งและยะโส เหมือนหนึ่งเขาเป็นใหญ่ของที่นี่ ส่วนวัยกลางคนก็เก็บตัวอยู่อย่างเงียบ ๆ แต่ก็ซ่อนแววเอาจริงอย่างโหดเหี้ยมเอาไว้ เราเพียงแต่ทำทุกสิ่งที่ได้รับคำสั่งให้เรียบร้อย มีทั้งคนพูดมากและขี้โม้ สิ่งที่ผมไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้จักก็ได้รับรู้จากที่นี่ มันเป็นตำราชีวิตที่อาบไปด้วยเลือด ความผิดบาป ที่เราต่างอ่านจากกันและกัน และทุกวี่วัน แต่บางคนก็ไม่คิดจะใส่ใจทั้งยังไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์อะไรที่จะรู้สึกต่อสิ่งเหล่านี้

แม้ว่าผมจะอายุ 30 ปี แต่ก็มีความสนใจที่จะเรียนรู้สิ่งรอบข้างต่อไป แม้จะรู้ว่า ไม่มีโอกาสจะได้เห็นแสงสว่างและความวุ่นวายของโลกภายนอกที่คุมขังอีกแล้ว หลายครั้งที่ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นจากความรู้สึกผิดบาปที่ตัวเองก่อไว้ ผมรู้สึกว่า ตัวเองไม่อาจแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว สิ่งที่ดีที่สุดคืออยู่กับวันนี้และทำให้มันมีค่าที่สุดจะดีกว่า

เหมือนกับลุงปาน นักโทษคนหนึ่ง อายุแก 60 ปีแล้ว ข้อหาปล้นฆ่าชิงทรัพย์ ดูเหมือนว่าตลอดชีวิตของการได้โลดแล่นไปในชีวิตข้างนอกนั้นชุ่มโชกไปด้วยเลือดและมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยอาชญากรรม ถึงวันนี้ปีที่ 10 ของการถูกจองจำ แกก็ไม่เหลือแววของความโหดร้ายอีกแล้ว ราวกับว่าไอ้เสือปาน หรือฆาตกรปาน ได้ตายไปแล้วพร้อมกับคำตัดสินของผู้พิพากษา

เมื่อมีความสนิทชิดเชื้อกันมากขึ้น แม้แกจะไม่ใช่คนพูดเก่ง ทั้งยังค่อนข้างเงียบขรึม แกก็มักมีคำปลอบใจและความคิดดี ๆ ตักเตือนผมเสมอ แม้ผมจะรู้ว่า มันไม่มีความหมายอะไรที่จะหวังได้นำในสิ่งที่แกบอกเอาไปใช้ข้างนอก แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ความคิดของผมสงบลง สงบจากความรุ่มร้อนสลับกับความเยียบเย็นของฝ่ามือชะตากรรม

ทุกคนมันก็เป็นคนบาปทั้งนั้น มีบางคนที่ทำอย่างเปิดเผย บางคนก็ซ่อนเร้น และไอ้คนที่เปิดเผยก็มักเป็นเป้าการถูกโจมตีเสมอ ทั้งจากสาธารณชนและกฎหมาย เมื่อเราอยู่ในมือกฎหมายเราก็ไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่เราทำไว้ได้ คงมีหลายคนทำผิดแต่ก็เล็ดรอดออกไปจากตารางเพราะมีเงินทอง แต่ตารางในหัวใจคนนั่นไอ้หลาน มันกว้างและมันจะคุมขังตัวเองโดยไม่รู้ตัว