(John Keatss Summer)

ด้วยลีลาอันหลากหลายแห่งการปรากฏ

ในความงดงามของหญิงสาวและฤดูกาลเก็บเกี่ยว

บ้านอันร่มรื่นและสายลมสนธยา

คีตส์มองโลกด้วยดวงใจอันงดงาม

เหมือนหนึ่งความปรารถนาอันอาจจับต้องได้ด้วยวิญญาณของกวี

แผ่ไพศาลดุจปุยเมฆอ่อนละมุน

คีตส์เขียนถึงฤดูร้อนสวยงามจากแรงบันดาลใจแห่งรัก

ดุจเครื่องเซ่นสรวงต่อความงาม

ความจริงในหัวใจอันบอบบางของตัวเอง

ยามเย็นของฤดูร้อนอบอุ่น

จะกลับกลายเป็นผืนแพรสนธยาเบาบาง

เช่นผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวผู้เขินอาย

จินตนาการอันไม่เคยเหือดแห้งของลำธารอ่อนล้า

เรื่อยไหลไปอย่างเนิบช้าเป็นเสียงดนตรีอ่อนหวานอ้อยอิ่ง

เมื่อค่ำคืนมาถึงพร้อมกับดวงตาพร่างพราวของหมู่ดาริกา

นั่นเองคือดวงตาของคีตส์ผู้อาภัพ

ทว่าไม่เคยยากไร้พลังแห่งจินตนาการ

ซึ่งเป็นเพียงสิ่งเดียวที่คีตส์มีอยู่

และบันดาลให้เขากลายเป็น...นิรันดร์