กาแฟถ้วยที่สามของวันสาดผ่านลำคอกระหายหลังมื้อเที่ยง

ความว่างบดย่อยความว่างอย่างน่าสงสาร

ทุกคนเจ็บปวดเช่นเดียวกับสัตว์กระเพาะอักเสบ

เพนนิสซิลินหรือยาระงับประสาทไม่มีความหมาย

เมื่อสิ่งที่ปรารถนาทำแต่ไม่ได้ทำ

สิ่งที่ชิงชังกลับแนบชิดเหมือนลมหายใจ

สูดดมเข้าไปยังปอดเน่าเปื่อย

โลกดีดดิ้นเป็นระยะ ๆ ก่อนแดดบ่ายจะเพิ่มความร้อนให้ซอกปอด

บีบขมับด้วยความเหนื่อยหน่าย

เครื่องใช้สำนักงานป่วยไข้

เศษกระดาษเปื้อนหมึกสะอื้นไห้

เมื่อความง่วงงุนก้าวเข้ามาแผ่วเบา

ปราศจากสุ้มเสียงเช่นเดียวกับฝีเท้าของแสงแดด

แต่แล้วกลับโผทะยานขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

จะหลับฝันท่ามกลางดวงอาทิตย์นับล้านดวง

จะช่วงชิงความปลอดโปร่งกลับมาจากก้อนเมฆเกลื่อนกระจาย

กาแฟไม่อาจทำให้สติดีขึ้น

แต่ก็ยังดีกว่าความว่างเปล่า

ดีกว่าในความรู้สึกว่าง ๆ

เมื่อความเกียจคร้านเข้ามาแทรกด้วยเหมือนยาดำ

การกระทำจึงมีอันพังทลายลงเป็นปราสาททราย

ไม่อาจก่อรูปร่างคงทน

เนื่องด้วยเวลาไม่นานนักหลังจากนั้น

ทั้งความง่วงงุนและความเกียจคร้านจะขับขี่ร่างกาย

ปีศาจตนหนึ่งโบยบินไปด้วยความคึกคะนอง