หากไม่มีความกระหายพวกเขาก็จะไม่เข้ามา

ยังร้านใต้ต้นไทรติดกับศาลาพักร้อนริมทาง

ลุงผู้เป็นเจ้าของร้านเชื่องช้าคว้าแก้วเปื้อนคราบฝุ่น

เติมน้ำกาแฟจากกรวยกรองชงด้วยน้ำร้อน

น้ำตาลและนมข้นหวาน

...เสียงช้อนอลูมิเนียมกระทบข้างแก้ว...

ควันอ่อน ๆ ฉุยฉายพร้อมอายกลิ่นกาแฟคั่วบดอย่างไร้ความประณีต

อึกแรกกับกลิ่นและรสชาติคุ้นลิ้น

ขม หวาน มัน ตามใจ

ก่อนคายคำพูดอันเดือดอารมณ์ออกมา

ใครเป็นใครในหมู่บ้าน

ผู้เพิ่งสัญจรผ่านไปเมื่อครู่ทำอะไรไว้เมื่อวาน

ถูกร้อยเรียงเป็นเรื่องสำหรับบดย่อยความเหงา

และเวลาของวันให้หดสั้นลงโดยเร็วและปราศจากความใส่ใจ

เหมือนวัวและควายเฒ่าเจนโลก

ค่อย ๆ บดเอื้องในยามบ่ายแสนทุรนทุรายจากไอผ่าวร้อนต้นมีนาคม

ใครเป็นใคร ดี-ร้าย นินทา-ด่าทอ

เออออและขัดแย้ง

ระคน กล่นเกลื่อนเหมือนไอน้ำในหม้อต้มกาแฟ

ฝีมือชงที่พอจะกลืนกินให้ลืมกระหาย

และเป็นเวทีแห่งการระบายความคิดติดจะร้ายมากกว่าดี

เหมือนข่าวในหนังสือพิมพ์-ข่าวร้ายย่อมน่าสนใจกว่าข่าวดี

แต่ข่าวดีก็มักมาช้าเกินไป

ในช่วงวันวัยที่กาแฟช่วยนำไฟไปยังเส้นขอบฟ้า

ซึ่งมีสีทองของดวงตาวันยามสนธยา