ราวกับราตรีผู้ชื่นชมใบหน้าสลัวเลือนของตัวเอง

และเมธีผู้ชื่นชมข้อนิ้วที่แตกโตของนิ้วทั้งยี่สิบ

หัวใจบนหัวเตียงดวงนั้นร้อยเรียงไว้เป็นเส้นตรง

เหมือนหัวใจของหลายคนผู้ผ่านเข้ามาในความฝัน

และต่างถอดหัวใจของตัวเองไว้ที่หัวเตียง

พร้อมกับเดินจากไปอย่างว่างเปล่า

ปล่อยหัวใจที่แตกต่างซึ่งร้อยเรียงไว้

เช่นเดียวกับตัวโน้ตในความคิดของคีตกวี

ผู้มองเห็นการสั่นไหวของสิ่งที่แตกต่างเป็นบทเพลงเดียวกัน

และในบทเพลงเดียวกันก็สามารถแยกย่อยออกเป็นอนันต์

ไม่ว่าจะกี่ความฝันของหัวใจแห่งความรักหมายเลข 7

ได้เอื้อนเอ่ยท่วงทำนอง

หัวใจที่อัดแน่นไว้ด้วยสำลีและฝ้ายนุ่นชุ่มชื้น

เหมือนผ่านการร้องไห้ที่ยาวนาน

ทั้งจากการหลับฝันและความเป็นจริง

จริงอยู่ที่เสียงเพลงไม่อาจหยุดบรรเลง

แต่บรรดาตัวโน้ตเก่า ๆ พร้อมกับหัวใจดวงเดิม

ซึ่งตั้งไว้บนขอบของแท่นบูชา

ต่างตกต้องพื้นเงางามจนแตกละเอียดเป็นผุยผง

และถูกชงในถ้วยกาแฟสีขุ่นของนักวิจารณ์ผู้เฉียบแหลม

หัวใจไม่อาจเป็นหัวใจนอกจากเศษผ้าที่อัดแน่นไว้ด้วยขยะ

ความรักและภาษาของบทเพลงกลายเป็นความเลื่อนลอย

เหมือนถ้อยคำที่ยกยอและหยามเหยียด

ที่พยายามทะลุทะลวงดวงใจตัวเองออกมา

แม้ว่าขณะที่พูดออกไปหัวใจของตัวเองจะร้องไห้โหยหา

เป็นหัวใจดวงเดียวกันที่ปรารถนาเป็นหนึ่งในบทเพลงแห่งสวรรค์