ดวงตายังมองเห็นภาพเป็นปกติ

ในความคิดยังมีความปรารถนาในสิ่งคุ้นเคย

ในเสียงร้องจากพงลึก

ซุกซ่อนความโหยหาของชาวป่าเขาเอาไว้

กล่อมใบไม้ทุกใบในราวป่าด้วยดนตรีจากส่ำสัตว์

ข้าเป็นเดรัจฉานผู้เผาผลาญกิเลสตนเองด้วยความคิด

ทว่าไม่เคยได้รับชัยชนะแม้สักครั้ง

ข้านั่งมองบึงน้ำ

งดงามเหมือนภาพวาดของใครคนหนึ่งที่ข้าไม่เคยรู้จัก

เขา

เขา

ขุนเขา

ข้าควรทำความรู้จักกับความรู้สึกเช่นนั้น

เหมือนวัน เดือน และปีปฏิทิน

ข้ามองตัวเองในความรู้สึก

ที่บรรจบและบรรจุไว้ด้วยความสงสัย

ไม่เข้าใจ

และปราศจากคำถาม

ข้าถามตัวเองและตอบตัวเองมากพอแล้วหรือ

ไม่ ข้าไม่ ข้าไม่

ข้าไม่รู้จักอันใด

นอกจากความปั่นป่วนของความลุ่มหลง

ข้าดุ่มเดินเข้าไปในป่าของเหตุผล

แต่ข้าก็ต้องเชื่อ

เพราะมันเป็นเช่นนั้น

ซึ่งข้ามองเห็นและไม่อาจหลอกตัวเอง

ข้าปิดประตูสีดำ

ท้องฟ้าสีดำ

สายลมสีดำ

ดวงจันทร์สีแดงเหมือนดวงอาทิตย์

ข้าพบลูกไฟจากอวกาศ

พุ่งเข้ามา

เหมือนการเกิดและความทุกข์

ค่อย ๆ ชำแรกลงในเนื้อกายและโลกรอบตัวข้า

ข้าไม่อยากเอ่ยคำว่า นรกคือคนอื่น

ข้ารู้เพียงว่า ข้ากำลังป่วย

และต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน

เหมือนเพลงรำวง

ที่อาจบำบัดความทะเยอทะยานของวัยหนุ่ม

มือของข้าฝังจมลงในความละเมอเพ้อหา

ข้า...ข้า...

ไม่เคยรู้จักหัวใจดวงที่นุ่มนวลและหยาบแข็ง

เหมือนใจของข้าเอง

ไม่เคยแม้แต่จะกล้าสบตาตรง ๆ กับเพื่อนร่วมโลก

ข้าซ่อนความหวาดระแวง

ข้าซ่อนความริษยา

ทว่าบอกคำหวานออกมาด้วยหวังในพวงมาลัย

และบรรณาการจากโลกชาเฉย

ไร้การตอบสนอง

เว้นแต่ข้าจะเป็นผู้เริ่มต้น

ข้าค้นลงไปในหัวใจตัวเอง

คิดถึงตัวเองและกอดรัดตัวเองเหมือนสิ่งที่ข้าไม่อาจจินตนาการ

ยิ่งกอดรัดข้ายิ่งเจ็บปวด

ความร้อนในกายข้าพวยพุ่งสูงขึ้น

เหมือนดวงตะวัน

ซึ่งเป็นสัญญาณที่ข้าคิดว่าอีกไม่นาน

ข้าจะแตกสลายและพัดกระจายจากไปพร้อมกับสายลมของโลก