ฉันมองเข้าไปในรัตติกาลที่มืดและสงัด

โคมไฟโต๊ะเขียนหนังสือทำให้ฉันมองเห็นตัวเอง

เป็นกลุ่มของแสงสว่างมากพอจะทำให้ค่ำคืน ไม่เปลี่ยวเหงาจนเกินไป

และด้วยลมหายใจนี้ก็ไหลเลื่อนไปสู่ความลับและความอาลัย

ถึงอนาคตและอดีต

ซึ่งต่างย่ำเข้ามาและทิ้งปัจจุบันให้รกร้างด้วยความง่วงเหงา

ฉันมองเข้าไปในความคิดของตัวเอง

จนลืมโลกที่รายรอบตัวของฉัน

ประหนึ่งฉันเป็นโลกและหลอมรวมเป็นตัวของปริศนาที่รอคำตอบ

ด้วยเส้นบรรทัดปราศจากตัวอักษร

ฉันค่อย ๆ ลากเส้นจากความทรงจำลงเป็นภาพวาด

และบรรยากาศ

เป็นไปได้ที่ราตรีนี้เองจะเปิดเผยตัวเองออกมา

ท่ามกลางความสันโดษของดวงดาวอนาคาริก

ฉันฝันถึงบทเพลง

ฉันฝันถึงจังหวะ

และกลับเป็นฉันเองที่คือจังหวะทั้งหมดในนาทีนี้

เหมือนการควานหาบางสิ่งที่ไม่รู้จัก

เหมือนการวาดภาพสิ่งที่ไม่เคยเห็น

ทว่าวันแล้วและคืนเล่าที่ความคิดเก่า   ๆ ไม่เคยเปลี่ยนไป

ย้ำลงในรอยเท้าเก่า ๆ

เหมือนเรื่องราวของความฝันและท่วงท่าของการหลับไหล

บางทีคืนนี้ฉันคงได้พบกับแสงสว่าง

จากการเพ่งมองความมืดด้วยใจรอคอย

ซึ่งฉันยังไม่รู้ว่าคือสิ่งใด

สิ่งที่ฉันทำได้ขณะนี้คือลากเส้นความทรงจำลงไป

เป็นบทเพลงบทหนึ่งที่ราบเรียบและเนิบนาบ

เศร้าสร้อยและน่าเหนื่อยหน่าย

ฉันยังคงมองและมองต่อไปในค่ำคืนและความสงัด

ทว่าสิ่งที่ฉันบันทึกลงไปกลับเป็นเสียงและภาพของอดีต

หม่นมัวและเลือนราง

แต่ฉันก็ยินดีก่อนที่โคมไฟจะปิดลงอีกครั้ง

edit @ 11 Feb 2008 08:39:49 by poetry of my soul