เดิมทีเป็นเพียงความฝันและการคาดเดาของเด็กเลี้ยงแกะคนหนึ่ง

ผู้เฝ้ามองเถาสีเขียวที่เลื้อยเกาะเกี่ยวอยู่ตามรั้วไม้ผุ

เหมือนกับเปลวไฟที่ค่อย ๆ แล่นลามจากความเย็นชืด

สู่เชิงตะกอนที่ศพและเส้นเอ็นเกร็งกระตุก

ปลุกสำนึกความหิวโหยและความปลื้มปิติในรสชาติ

ให้ออกมาเปล่งวาจาไพเราะสองสามประโยค

เป็นสุนทรพจน์สั้น ๆ กินใจของเกษตรกร

เดิมทีความฝันยังคงเป็นความฝันของคนป่วยไข้

ในลมหายใจร้อนและกรุ่นพิษ

และทุกคนไม่ได้ตั้งความปรารถนาในการให้กำเนิดสรรพสิ่ง

สรรพสิ่งก็ได้ให้กำเนิดดอกและผลของผืนดินเอง

ด้วยน้ำฟ้า ด้วยหยาดเหงื่อและการฟูมฟัก

เช่นเดียวกับแม่และลูกน้อยของเธอ

ผ่านการร่ำไห้จนร่างสั่นเทาเหมือนเป็นไข้

และต่างละเมอเพ้อพกไปต่าง ๆ นานา

ท้องฟ้าบุตรของแผ่นดิน

หลานของผืนน้ำ

กำเนิดการกสิกรรมเป็นโศลกแห่งการวิงวอนและการเซ่นสรวง

และด้วยความเมตตาผลพวงที่งอกเงยออกมาจากเถาเกรียมไหม้

คือเรียวนิ้วมือที่ถูกกัดกินด้วยพิษไข้ของแม่ธรณี

และเหล่าบุตรธิดาของชนเผ่าเร่ร่อน

ท่ามกลางป่าอารยธรรม

และคำคมในสองสามประโยคซึ่งไม่รู้จบในความหมาย