ทุกคนพร้อมแล้วที่จะฟัง

ความหวังเก่าแก่

เหมือนแม่และพ่อ

ในความทรงจำพร่ำพูดเหนื่อยอ่อน

แม่ร้องเพลง

เป็นเพลงเดิม ๆ หลายครั้งที่ฉันเคยได้ยิน

แต่ไม่เคยเข้าใจ

 

ทำไมกาแฟจึงขม

ทำไมแม่น้ำจึงเป็นมหาสมุทร

ทำไมมหาสมุทรจึงเป็นเม็ดฝน

ทำไมเม็ดฝนจึงเป็นใบไม้

ทำไมน้ำตาจากการร่ำไห้จึงเป็นโลก

 

โลกในอ้อมกอดของความขลาดเขลา

มีเงาเป็นเปลไกวเหมือนสวรรค์

กว่าจะซาบซึ้งในรสชาติ

บุปผาชาติตระการตาจากป่าเมืองหนาวก็แห้งเหี่ยว

เหมือนหนึ่งแม่ผู้ตายจากไป

เหลือไว้เพียงบทเพลงแห่งซาเซ็น

และการเพ่งพินิจ

ความคิดและชีวิตอนิจจัง

 

นั่งฟังเพลงที่โลกเปล่งเสียง

เพ่งมองบทเพลงที่ขับผ่านลำคอของการร่ำไห้

ทุกคนจากไปกันหมดแล้วหรือ

ฉันถามสายลมชรา

ฉันถามท้องฟ้าปราศจากเงาฝน

ทุกคนเป็นสุขดีอยู่หรือ

ในเสียงเพลง

ในลำคอเกรียมไหม้ที่ผ่านการร่ำไห้มานับกัปกัลป์