น้ำในบึงยังคงปริ่มเปรมกลางเดือนตุลาคม

ยังความมหัศจรรย์ของโลกและดวงดาว

ที่ประทานความมีชีวิตชีวาของการเคลื่อนไหว

ขณะหนึ่งที่ทุกสิ่งขยับก้าวไปพร้อม ๆ กันและเท่า ๆ กัน

กลับเว้นจังหวะว่างราวกับหยุดลงพร้อม ๆ กันและเท่า ๆ กัน

ฉันเป็นโลกของฉันเอง

พวกเขาเป็นโลกของฉัน

ฉันเป็นโลกของพวกเขา

พวกเราต่างเคลื่อนไปในทิศทางเดียวกัน

ชั่วโมงยามเช้าที่การส่งทอดความคิดความรู้สึกไปสู่การกระทำ

น้ำในบึงเคลื่อนเป็นระลอกเป็นปกติอีกครั้ง

เสียงสุนัขของหมู่บ้านดังขึ้นอีกครั้ง

พร้อมกับเสียงตวาดอย่างรำคาญใจของเด็ก ๆ

เพียงหัวใจดวงเดียวกันนี้เปิดสู่ใครสักคนในหมู่พวกเรา

เรา พวกเรา และฉันก็ปราศจากความหมาย

เหมือนการส่งทอดที่หยุดอยู่แค่นั้น

ระหว่างการเคลื่อนไหว

ระยะทางของการเคลื่อนไป

ความเงียบที่เคยเงียบกลับส่งทอดการกระทบและการแปรเปลี่ยน

กำหนดรูปร่างของการประกอบขึ้นเป็นเรื่องเล่าของหมู่บ้าน

เป็นตำนานของสายน้ำ

รวมทั้งโศกนาฏกรรมที่กำเนิดขึ้นทุกระยะการก้าวไปถึงของตัวตน

เป็นไปอย่างต่อเนื่อง

เงียบงันและเปล่งกังวาน

สู่การงานของธรรมชาติและเรื่องเล่าอันชวนระทึกใจ

edit @ 26 Jun 2008 09:55:14 by poetry of my soul