เมื่อความเกรี้ยวกราดของฟ้าพัดผ่านไปพร้อมกับละอองฝน

ทั้งดอกคูณเหลืองระย้าและดอกหญ้าฤดูร้อนจึงคลายจากความหวาดผวา

และค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่ยังปิดบังโลกทั้งใบ

ความเงียบสงัดคือเพื่อนแท้ของสรรพสิ่ง

สิ่งที่ดูเหมือนสั่นไหวตลอดกาลของความคิด

ยังหยุดอยู่เพื่อดูความบกพร่องของตัวเอง

โลกมิได้ถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย

ชีวิตไม่ได้ถูกปล่อยปละให้รกร้าง

หากแต่โลกหยุดตัวเองไว้ในภาษาหนึ่ง

เป็นรหัสนัยและทางผ่านอันแยบยล

และยากที่จะแทรกตัวผ่านมิติแห่งความคิด

หรือแม้แต่กฎเกณฑ์ของเหตุผลไปได้

ยังมีบางสิ่งที่เรายังไม่รู้

ยอมรับซิว่า เราไม่ได้รู้อะไรเลยยกเว้นคำบอกเล่า

และการโต้แย้งของเหตุผลพื้น ๆ

จากการเล่าเรียนจากความขลาดเขลา

และพันธนาการทั้งปวง

เหมือนปัจจัยแห่งการรวมกันของธุลีละออง

และอายไอแห่งพื้นผิวที่ดูราบเรียบ

แต่ในความเงียบสรรพสิ่งกลับเคลื่อนไหว

ร้อยรัดความโปร่งเบาสบายเป็นสีคล้ำดำและเศร้าหมอง

ลองใช้ความพยายามอีกครั้งที่จะหยุดความคิดที่เลื่อนไหลลง

หยุดลงแค่ความเข้าใจ

และบนแท่นแห่งความคิดมีเพียงความซึมซาบ

ในความหมายทั้งหมดที่มีและที่เป็น

โลกยังคงไม่เหนื่อยล้าที่จะขยับกาย

และระหว่างการเคลื่อนไหวก็ไม่อาจปฏิเสธกาลเวลา

จะเป็นกี่หยดหยาดแห่งความทุกข์โศกหรือความสุข

ก็ไม่มีสิ่งใดบอกได้ว่า เมื่อใดจะจบสิ้น

นอกเสียจากบินไปอยู่เหนือกฎเกณฑ์

อยู่นอกวงของความเป็นเหตุเป็นผล

และจะกี่ครั้งที่ลมบนและเบื้องล่างส่งภาษา

ใบหูนั้นจะเฉยชาไร้การตอบสนองที่เป็นอารมณ์

edit @ 10 Jul 2008 15:27:51 by poetry of my soul