ข้ายืนอยู่ลำพังท่ามกลางฤดูใบไม้ร่วง

แม่น้ำเหืองเลื่อยไหลไปทางทิศเหนือ

รอบแหลมแห่งเกาะสีส้ม

ข้าเห็นภูผานับพันเป็นสีแดงและแนวไม้ชายป่ามืดทมึน

สายน้ำอันยิ่งใหญ่นี้คือหยกวาวแวว

คลาคล่ำไปด้วยเรือนับร้อยรายเรียง

นกอินทรีโผผินเหนือหมู่เมฆ

ฝูงปลาลอยตัวอยู่ใกล้กับพื้นน้ำใสสะอ้าน

ท่ามกลางสายลมเย็นนี้

สรรพชีวิตนับล้านต่างแข่งขันเพื่ออิสรภาพ

ในความกว้างใหญ่โอฬารนี้

ข้าถามโลกสีน้ำเงินเข้มกว้างใหญ่ใบนี้ว่า

ใครหนอคือผู้ควบคุมธรรมชาติ

ข้ามาที่แห่งนี้พร้อมด้วยเพื่อนมากมาย

และจำได้ถึงเดือนปีแห่งการแสวงหาและการเรียนรู้

เรายังอ่อนเยาว์

เฉียบคมดุจสายลมแห่งบุปผา

คงแก่เรียน

พูดจาเปิดเผยจริงใจด้วยใบมีดคมวาวของนักปราชญ์

ไร้ซึ่งความขลาดกลัว

เราชี้นิ้วไปยังแผ่นดินจีนอันกว้างใหญ่

และสรรเสริญ หรือประณามผ่านกระดาษที่เราขีดเขียนขึ้น

บรรดาแม่ทัพแห่งอดีตคือพวกขี้ขลาด

เธอยังจำได้ไหม

ท่ามกลางลำน้ำ

เราตีน้ำ ทำให้ฟุ้งกระจาย

และคลื่นที่เกิดขึ้นจากการกระทำของพวกเรา

ทำให้เรือสำเภาที่สัญจรไปมาด้วยความรวดเร็วกลับเชื่องช้าลงได้เพียงใด

1925

จีนคือความคลุมเครือและกว้างใหญ่

ซึ่งแม่น้ำเก้าสายรินไหล

ในแนวระนาบนั้นคือเส้นกดลึกที่เชื่อมร้อยเหนือและใต้เข้าไว้ด้วยกัน

ท้องฟ้าครามและสายฝน

เนินเขาล้วนเหมือนกับงูหรือเต่ากระผู้คอยคุ้มครองแม่น้ำ

กระเรียนเหลืองจากไปนานแล้ว

ไปยังแห่งหนใดหรือ?

บัดนี้ป้อมแห่งนี้และดินแดนแห่งนี้มีไว้รองรับนักเดินทางแสวงบุญ

ข้าดื่มเหล้าเพื่อจะปุดพรายฟองน้ำขึ้นว่า

บรรดาวีรบุรุษได้ตายจากไปนานแล้ว

ดุจเดียวกับสายน้ำแกว่งไกวความฉงนสงสัยขึ้นในใจข้า

(WARLORDS)

สายลมและเมฆฉีกฟ้าอย่างรวดเร็ว

และบรรดาแม่ทัพต่างเข้าตะลุมบอน

สงครามเกิดขึ้นอีกครั้ง

ความอาฆาตแค้นโปรยปรายสู่มนุษย์

ผู้ฝันถึงหมอนแห่งข้าวบาร์เลย์เหลืองอร่าม

ทว่าธงแดงของเรายังคงโผทะยาน

เหนือแม่น้ำถิงอันเงียบสงบ

บนทางเดินของเรามุ่งหน้าสู่เมืองฉางอัน

และผามังกรแห่งลั่วหยาง

แจกันทองของแผ่นดินจีนถูกตีแตกละเอียด

เราได้ซ่อมแซมมันขึ้นมาใหม่

และสุขใจเมื่อเราได้แบ่งปันพื้นที่แห่งทุ่งหญ้าให้แก่มัน

กันยายน หรือ ตุลาคม 1925

เบื้องล่างขุนเขา คือธงชัยและธงแดงของเรา

แถวทิวธง และการควบคุมบังคับบัญชาของเราอยู่บนภูเขา

และบนยอดเขา ก้องสะท้อน ระรัวเสียงกลองศึกและแตรเดี่ยว

รอบกายพวกเราคือวงล้อมของทัพข้าศึกนับพัน

ทว่าเรายังคงแข็งแกร่งดุจภูผา

ไม่มีผู้ใดอาจฝ่าแนวป่าซึ่งเป็นเสมือนปราการของเราเข้ามา

ผ่านป้อมแห่งความปรารถนาการรวมเป็นหนึ่งเดียว

จากแนวหน้าที่หวงหยาง เสียงปืนใหญ่ยังคงคำราม

กล่าวขานกันว่า กองทัพศัตรูพ่ายแพ้แตกหนีไปในค่ำคืนนั้น

ฤดูใบไม้ร่วง 1928

(NINHT DAY OF THE NINTH MOON)

ไม่ใช่ความมั่นคงยืนยง ทว่ามนุษย์ผู้เริ่มแก่เฒ่า

สำหรับวันเก้าค่ำเดือนเก้า

สืบเท้าเข้ามาปีแล้วปีเล่า

วันนี้ที่ภาวะแห่งหยางเต็มเปี่ยมทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์

ดอกไม้สีเหลืองในสมรภูมิรบส่งกลิ่นหอมล้ำลึก

มิใช่แสงสว่างแห่งฤดูใบไม้ผลิ

ทว่ายังดีกว่าฤดูใบไม้ผลิจริง ๆ

สำหรับท้องฟ้า มหาทะเลคือความยะเยือกเย็นมหึมาบนพื้นราบ