พื้นที่ที่ท่านแวะมาเยี่ยมชมอยู่นี้ คือบล็อกบทกวีของเราซึ่งโดยความ

อนุเคราะห์ของ www.eteen.com เราอาจไม่รู้จักกันมาก่อน แต่ก็หวังว่า ผ่านบทกวี

และตัวอักษรเหล่านี้แล้วเราคงได้รู้จักกันมากขึ้น บทกวีและเรื่องราวของเรา

เล่าผ่านมุมมองและประสบการณ์ในฐานะคน ๆ หนึ่ง ผู้มีชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับทุกท่าน

บางอารมณ์และประสบการณ์เป็นการสั่งสมมานับปี นับแต่เราเริ่มการเขียนบทกวี

แต่ความรักในบทกวีของเรานั้นก็ยังยืนยาวจวบจนปัจจุบัน

หากถ้อยคำของเราพอจะมีคุณค่าพอสำหรับการอ่านและค้นหาความหมาย

เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่า จะเป็นบรรณาการด้วยความจริงใจจากเรา และหากมันจะยัง

ความซาบซึ้ง สามารถปลอบโลม ให้กำลังใจ หรือให้ความคิด ความหวังแด่ผู้รอนแรม

ไปในมหานครแห่งชีวิตนี้ เรารู้สึกยินดียิ่ง

หากเพียงท่านผ่านมาและยังไม่ปรารถนาผ่านเลยไป เราก็ขอเชิญแวะชม

แวะอ่าน เสพอรรถรส เรื่องราว และมอบคำแนะนำด้วยความเป็นกัลยาณมิตร

ซึ่งเราคิดว่า เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทรงคุณค่าสำหรับห้วงเวลาปัจจุบัน และสภาพสังคม

ที่เปล่าเปลี่ยว และสับสน

สายฝน ตรีณาวงษ์

29 ม.ค.2550

1

มันก็แปลกและสนุกกับการนั่งบ่นอยู่คนเดียว บางคืนฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ

มองความมืดรอบ ๆ ข้าง เห็นแสงไฟถนนของหมู่บ้านช่วยพรางความโดดเดี่ยว

ของกลางคืน ขณะแปลงนารอบ ๆ บ้านก็กลายเป็นสีดำ เสียงแมลง กบ เขียด

ส่งเสียงงึมงำแผ่วเบา

2

จะถามว่าเหงาไหม ก็อาจไม่ใช่ความเหงาอย่างที่เราคิด เหมือนความรู้สึกสักอย่าง

ที่ฉันเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ จึงได้แต่นั่งคิดไปลำพัง ปล่อยให้คนในบ้าน หลับ

ไปในค่ำคืนอบอ้าว

3

ก็ดีอย่าง ได้อ่านหนังสือ ได้คิด วางหนังสือ หยิบปากกา เขียนบันทึกความรู้สึกลงไป

บางครั้งก็รู้สึกแปลก บางครั้งก็รู้สึกสนุก เป็นความสนุกกับความคิด เหมือนการบ่น

อยู่คนเดียว

4

เขียนเสร็จกลับมาอ่าน พอใจ ไม่พอใจ พอใจก็จัดพิมพ์บันทึกไฟล์ลงในเครื่องคอม

ตัวเก่า มันรับใช้มานาน สังขารแย่ เหมือนคนใช้นั่นละ สะสมไว้มากเข้า ก็ย้อนกลับ

มานั่งอ่าน แก้ไข บันทึกเก็บไว้เช่นเดิม

5

การแบ่งปันความคิด ความรู้สึก ก็ทำได้เพียงเทความคิด ข้อเขียน ลงในบล็อก

เหมือนการปลิดกลีบดอกไม้สู่สายลมพัดไปไม่อาจคาดเดา ลึก และกว้าง พอกับ

จินตนาการคับแคบของเราเอง หรือมากกว่า ไม่รู้

6

รู้เพียงว่า รู้สึกแปลก ๆ ดี ที่ได้นั่งบ่นอยู่คนเดียวในอากาศ ระหว่างทางช้างเผือก

ระหว่างเครือข่ายคอมพิวเตอร์ ระหว่างความว่างเปล่าของความคิดคำนึง เอื่อยไหล

ไปเรื่อย ๆ เมื่อรู้สึกเมื่อยล้า ก็หลับนอน ปิดไฟ