เสียงฮัมอันแผ่วต่ำกังวานอยู่ในลำคอและทรวงอกของแม่

ยังความง่วงงุนเคลิบเคลิ้มมาสู่ทารกน้อย

บางห้วงเวลาที่การรอคอยทรมานจิตใจยิ่งกว่าความตาย

ท่อนหนึ่งของดนตรีไพเราะก็หยุดความกระสับกระส่ายได้

บางทำนองของเสียงร้องจากนกเขาและดุเหว่า

กลับยังความเศร้ามาสู่ยามสนธยาและทิวไม้มัวสลัว

ในขณะบางเช้าตรู่เสียงคูขันของนกเขา

กับแว่วดุเหว่าจากพุ่มไม้ของหมู่บ้าน

ก็ยังความเบิกบานต้อนรับอรุณรุ่งด้วยชีวิตที่เต็มเปี่ยม

เสียงเพลงของเหล่านกน้อยจอแจจากชายคาบ้าน

เสียงแม่ไก่นำลูก ๆ ออกหาอาหาร

เสียงปีกของฝูงนกเอี้ยง กระยาง นกเป็ดน้ำ

เติมความว่างของแสงสีทองให้หมดจด

งดงามปราศจากตำหนิ

บางเวลาชีวิตก็ปลิวคว้างล่องลอย

ในสายน้ำแห่งความคิด

ปราศจากสิ่งยึดเหนี่ยว

ประดุจไม้เลื้อยผู้พยายามหาไม้ใหญ่

แต่หาได้พบสิ่งใดไม่ นอกจากฝ่ามืออันว่างเปล่า

เพียงประกายแดดที่ส่องสะท้อนจากใบไม้สีเขียวและพรมหญ้า

ยังความหวังและใฝ่ฝันก้าวไปข้างหน้าอย่างทรนง

ไฉนไม่ใช่สิ่งที่เราคิดขึ้นเองที่มักท้าทายเราอย่างจงใจเหมือนอสรพิษ

และไยไม่ใช่ความคิดอีกเช่นกันที่พลิกค่ำคืนที่ไร้ดาว

สู่ความสว่างพราวของแสงอาทิตย์

ใช่ ... บางห้วงเวลา

บางท่วงทำนองเราก็ได้ลิ้มรสแห่งความสุขแท้จริง

ที่ไม่จำเป็นต้องเสาะแสวงแม้แต่น้อย

ขบวนศพของผู้ยากไร้ปราศจากหมู่มิตร

ไม่อลังการเหมือนศพท่านคหบดีผู้มากด้วยทรัพย์

เดินวนทวนเข็มนาฬิกา

ภวังค์ต้องการย้อนเวลากลับมายังชีวิตที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนอีกครั้ง

แต่นั่นหาใช่ความประสงค์ของสัปเหร่อเฒ่าไม่

ตรงข้ามบนกองถ่านและเปลวไฟต่างหาก

ที่จะทำลายซากสังขารที่เปื่อยเน่าลง

เพียงเถ้าถ่านไม่กี่หยิบมือ

คหบดี ยากจก และคนไร้ญาติก็ดุจกัน

จะนำไปลอยอังคาร

ใส่โกฐทองเหลืองบูชา

หรือบรรจุตามผนังกำแพงโบสถ์วิหาร

หรือพัดไปกับสายลมเพื่อกลายกลับเป็นดินดานดุจเดิม

ไยไม่ใช่ความเงียบเหงาอย่างยิ่ง

ไยมิใช่การปลดปลงอันแสนหนักหน่วงของภาระลง ณ เชิงตะกอนเล่า

สับปะเหร่อเฒ่าเอ๋ย

ความตายอีกเท่าใดเล่าจึงเพียงพอแก่โลกใบนี้

เกิดเท่าไรย่อมตายเท่านั้น

สับปะเหร่อเฒ่าตอบ

ไยต้องกริ่งเกรง

ไยต้องหวาดกลัว

เพราะมีเพียงตัวของเจ้าเพียงลำพังเท่านั้น

ที่จะนำพา ปลดระวางภาระหนักหน่วงนั้นลง

แล้วทำลายมันลงด้วยเปลวไฟ

สู่ความดับเย็นอันเป็นนิรันดร์

เธอก้าวข้ามมาจากความฝันของฤดูฝนอันเปียกปอน

สู่ราตรีกาลที่ยาวนานในทรวงอกของหญิงสาวคนหนึ่ง

ผู้ไม่ปรารถนาวิถีอันร้อนรน

แต่คือความสงบสงัดและชุ่มเย็นเหมือนรากไม้ริมธารน้ำ

จากทางเดินสายรุ้งเบาบาง

รองรับฝ่าเท้านุ่มนวลของเธอไว้

ประคับประคองต่อไปท่ามกลางหมู่ดาวระยิบระยับ

กริ่งกระดิ่งจากหน้าต่างบ้านหลังเล็กส่งเสียง

เป็นบทเพลงความฝันอ่อนโยนในห้องแห่งความง่วงงุน

เธอหลับไหลอยู่นานเท่าใด

เธอปลิวคว้างอยู่ในความเวิ้งว่างนั้นนานเท่าใดกันเล่า

กว่าเสียงเพรียกแห่งความรักจะเรียกเธอกลับมา

กลับมายังวิถีที่อาจนำเธอไปสู่ความผุดผ่อง

และการดับอย่างสิ้นเชิงของเปลวไฟสีม่วง

หญิงสาวคนนั้นขับกล่อมเธอทุกค่ำคืน

แขวนเธอไว้กับหมู่ดาวข้างหน้าต่างราตรี

เพื่อให้เธอได้รู้จักความรักหญิงสาวจึงรักเธอก่อน

ด้วยหัวใจและชีวิตที่มีอยู่

กับการรอคอยดาวน้อยดวงนั้น

จะเปล่งประกายความหวังในคืนที่มืดมิด

บนทางเดินที่ไม่อาจคาดเดา...

ท่ามกลางฝูงใบหน้าที่ปรากฏ

ดวงตา คิ้วคาง สีหน้า เล่าความเป็นไปของผู้คน

โดยปราศจากการปกปิด

ใบหน้าของคนจนดูจะโดดเด่นที่สุด

แววตาขุ่นข้น สีหน้าหมอง อมทุกข์

ไม่มีตัวตน ไม่อาจจับต้องด้วยโภคทรัพย์

ไม่อาจจับต้องด้วยนิ้วมืออ่อนนุ่ม

หากแต่เป็นฝ่ามือที่หยาบแข็งจากงานหนัก

และท้องที่กลวงว่างเหมือนโพรงอากาศ

ลึกลงในแววตาปราศจากเรื่องราวแห่งสุข

ชะตากรรมของพวกเขาตั้งอยู่บนความไม่แน่นอน

ไม่แม้จะคาดเดาวันสิ้นสุด

ร่างกายที่สกปรกเหมือนเศษผ้า

กัดกินความทรมานแทนความฝัน

กอดอ้อมอกระอุร้อนของหนี้สินแทนความรัก

แต่พวกเขาก็คือเรา

คือหนึ่งเดียวของความเป็นมนุษย์

ที่มากด้วยความรู้สึกรัก-ชัง-ดีใจ-เสียใจ

เพียงแต่ไม่มีใครให้เกียรติพวกเขา

ไม่ได้รับเชิญเข้าไปในงานเลี้ยงหรูหรา

อาหารรสเยี่ยมและสุราชั้นเลิศ

แม้ในวันเผาศพก็ปราศจากญาติมิตร

มีเพียงสับปะเหร่อคนเดิมที่ทำศพให้อย่างไม่เต็มใจ

พวกเขามีใบหน้าแต่เหมือนไม่มี

เป็นเงาแบนบางแทรกตัวอยู่กลางฝูงชน

ปะปนไปกับความเจริญและ ความเสื่อม

เทคโนโลยีและความทันสมัย

หากแยกเขาให้เป็นอิสระจากชีวิต

จากฝูงชน จากสังคม

ท้องถนนของเมืองก็ว่างเปล่า

ความร่ำรวยก็ไร้ค่า

ความเป็นมนุษย์ก็ตกต่ำ

เพราะไม่มีเขาก็ย่อมไม่มีเรา

และแม้ว่าจะมีเราแต่พวกเราก็ต่างปราศจากตัวตนที่แท้จริง

ต่างถูกกัดแทะจากปลวกหนอนดุจเดียวกัน

เธอคือสาวสวยสะคราญ

ผู้ตรึงจิตวิญญาณของเหล่าแมลงที่มารุมล้อม

ด้วยรักหรือชัง พระธรรมเท่านั้นหยั่งรู้ได้

หากแต่การเยื้องกายไปของเธอคือความเบิกบานแห่งสายลม

จากความโกรธขึ้งที่หน่วงหนัก

จะกลายเป็นความรักที่ไร้ขอบเขต

และประดุจห้วงมหรรณพแห่งความเมตตา

กาลเวลาจะอยู่ในบัญชาของเธอ

เพราะเธอคือดอกไม้ที่เป็นยิ่งกว่าดอกไม้

เบ่งบานและงามกว่าดอกไม้ใดในโลก

ส่งกลิ่นอยู่ในความเป็นนิรันดร์

จะเป็นความฝันและความเป็นจริงในดวงใจของคีตกวีไม่มีชื่อ

ให้เธอนำทางเขาไปยังแสงสว่างของดวงจันทร์

ให้เธอโอบกอดเขาไว้ด้วยกลิ่นหอมที่ไม่อาจบรรยาย

ให้เขาได้ฝังกายลงด้วยความสงบและเดียวดาย

หลังจากการงานเสร็จสิ้นลง

ท่ามกลางช่วงเวลาแห่งการเบ่งบานที่เพิ่งจะเริ่มต้น