ในบ้านที่พรุนไปด้วยรอยรั่วและน้ำฝน

พวกเขาพากันไปไหน

ไม่มีบทสนทนาบนถนน

ทำให้เธอและใครบางคนยิ้มและพูดขึ้นอย่างมีหวัง

ฉันกระสับกระส่ายเหมือนการหาทิศทางที่ลงตัว

หาการเดินทางไปสู่จุดหมายที่เป็นเพียงชื่อของสถานที่

คืนหนึ่งที่สถานีรถไฟ

รถเที่ยวสุดท้ายไม่มีเหลืออีกแล้ว

ใครบางคนหอบหนังสือเปียกน้ำกองโต

โยนขึ้นไปในห้องที่เขาร่ำไห้

คล้ายกับว่า ความฝันได้ถูกทำลายลง

แต่จะมีใครให้ความสนใจกับความอ่อนแอของใครบางคน

หากในความฝันเป็นคืนฝนตก

นกและดวงดาวคงเหน็บหนาว

อยู่ในราวฟ้าและรวงรังที่ชุ่มโชก

ไม่เลวร้ายไปเสียทีเดียวหรอก

อย่างน้อยฉันก็ได้เห็นความดีงามที่มีชีวิต

จากร่างเปลือยเปล่าของชายและหญิง

เดินออกมาจากห้องอาบน้ำรวม

จากโรงเรือนไม้สีน้ำตาล

ยังมีคำพูดบางคำที่เรายังไม่เคยพูด

และบางความคิดที่เรายังคิดไม่ถึง

ฉันยังสงสัยอยู่ว่า

เราคิดมันขึ้นมาได้อย่างไร

เก็บกำรายละเอียดเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจาย

รวบรวมเป็นเรื่องราวและบทเพลงที่เศร้าสร้อย

ใช่...เรายังไม่รู้ถึงความจริง

บางสิ่งอยู่ในความไม่รู้นั้น

ฉันหลับฝันไปในเสียงนาฬิกา

และถูกปลุกขึ้นมาจากเสียงละเมอ

และกริ่งสัญญาณปลุกให้ตื่นจากความฝันและนิทานดวงดาว

ทุกคนพร้อมแล้วที่จะฟัง

ความหวังเก่าแก่

เหมือนแม่และพ่อ

ในความทรงจำพร่ำพูดเหนื่อยอ่อน

แม่ร้องเพลง

เป็นเพลงเดิม ๆ หลายครั้งที่ฉันเคยได้ยิน

แต่ไม่เคยเข้าใจ

 

ทำไมกาแฟจึงขม

ทำไมแม่น้ำจึงเป็นมหาสมุทร

ทำไมมหาสมุทรจึงเป็นเม็ดฝน

ทำไมเม็ดฝนจึงเป็นใบไม้

ทำไมน้ำตาจากการร่ำไห้จึงเป็นโลก

 

โลกในอ้อมกอดของความขลาดเขลา

มีเงาเป็นเปลไกวเหมือนสวรรค์

กว่าจะซาบซึ้งในรสชาติ

บุปผาชาติตระการตาจากป่าเมืองหนาวก็แห้งเหี่ยว

เหมือนหนึ่งแม่ผู้ตายจากไป

เหลือไว้เพียงบทเพลงแห่งซาเซ็น

และการเพ่งพินิจ

ความคิดและชีวิตอนิจจัง

 

นั่งฟังเพลงที่โลกเปล่งเสียง

เพ่งมองบทเพลงที่ขับผ่านลำคอของการร่ำไห้

ทุกคนจากไปกันหมดแล้วหรือ

ฉันถามสายลมชรา

ฉันถามท้องฟ้าปราศจากเงาฝน

ทุกคนเป็นสุขดีอยู่หรือ

ในเสียงเพลง

ในลำคอเกรียมไหม้ที่ผ่านการร่ำไห้มานับกัปกัลป์

เมื่อความเกรี้ยวกราดของฟ้าพัดผ่านไปพร้อมกับละอองฝน

ทั้งดอกคูณเหลืองระย้าและดอกหญ้าฤดูร้อนจึงคลายจากความหวาดผวา

และค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่ยังปิดบังโลกทั้งใบ

ความเงียบสงัดคือเพื่อนแท้ของสรรพสิ่ง

สิ่งที่ดูเหมือนสั่นไหวตลอดกาลของความคิด

ยังหยุดอยู่เพื่อดูความบกพร่องของตัวเอง

โลกมิได้ถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย

ชีวิตไม่ได้ถูกปล่อยปละให้รกร้าง

หากแต่โลกหยุดตัวเองไว้ในภาษาหนึ่ง

เป็นรหัสนัยและทางผ่านอันแยบยล

และยากที่จะแทรกตัวผ่านมิติแห่งความคิด

หรือแม้แต่กฎเกณฑ์ของเหตุผลไปได้

ยังมีบางสิ่งที่เรายังไม่รู้

ยอมรับซิว่า เราไม่ได้รู้อะไรเลยยกเว้นคำบอกเล่า

และการโต้แย้งของเหตุผลพื้น ๆ

จากการเล่าเรียนจากความขลาดเขลา

และพันธนาการทั้งปวง

เหมือนปัจจัยแห่งการรวมกันของธุลีละออง

และอายไอแห่งพื้นผิวที่ดูราบเรียบ

แต่ในความเงียบสรรพสิ่งกลับเคลื่อนไหว

ร้อยรัดความโปร่งเบาสบายเป็นสีคล้ำดำและเศร้าหมอง

ลองใช้ความพยายามอีกครั้งที่จะหยุดความคิดที่เลื่อนไหลลง

หยุดลงแค่ความเข้าใจ

และบนแท่นแห่งความคิดมีเพียงความซึมซาบ

ในความหมายทั้งหมดที่มีและที่เป็น

โลกยังคงไม่เหนื่อยล้าที่จะขยับกาย

และระหว่างการเคลื่อนไหวก็ไม่อาจปฏิเสธกาลเวลา

จะเป็นกี่หยดหยาดแห่งความทุกข์โศกหรือความสุข

ก็ไม่มีสิ่งใดบอกได้ว่า เมื่อใดจะจบสิ้น

นอกเสียจากบินไปอยู่เหนือกฎเกณฑ์

อยู่นอกวงของความเป็นเหตุเป็นผล

และจะกี่ครั้งที่ลมบนและเบื้องล่างส่งภาษา

ใบหูนั้นจะเฉยชาไร้การตอบสนองที่เป็นอารมณ์

edit @ 10 Jul 2008 15:27:51 by poetry of my soul

 

เป็นความลับเสมอมา...ชีวิต

เรากำลังค้นหาความโศกเศร้าในใจของเราเอง

ด้วยความปรารถนาเสียงหัวเราะ

ด้วยแรงทะเยอทะยานที่ยังโลดแล่นไป

นัยยะไร้นัยยะ

ปรารถนาเป็นขยะของตัวเอง

มีความคุ้มคลั่งเป็นคัมภีร์

มีความตายเป็นครรภ์กำเนิด

มีการเกิดและดับเป็นทางเดิน

ด้วยรอยยิ้มของสนธยาที่ปราศจากความหมาย

วัวควายฝูงสุดท้ายเดินกลับคอกแล้ว

จากเสียงเพลงกล่อมที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำตา

และนัยน์ตาที่ฝ้าฟางด้วยต้อหิน

ความรักยังไม่กลับมา

จากความชิงชังเหนือหัวคิ้ว

และการตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ของสังขาร

สู่การเลือนละลายและการกลายเผ่าพันธุ์

ด้วยความอ้างว้างของห้องนอน

บนเตียงนอนที่ยับและเต็มไปด้วยกลิ่นอับ

ความลับของกามารมณ์ถูกเปิดเผยทุกวินาที

เพียงการคลื่นไหวไปเหมือนเถาไม้เลื้อย

เกี่ยวพันและโยงใยความฝันสู่ชีวิต

เป็นปริศนาคำทาย

เป็นคำให้ร้ายและการยอมรับ

ด้วยยานอนหลับหนึ่งกำมือ...ความฝัน

ความจริงพูดอยู่ทุกวัน

edit @ 15 Jul 2008 08:38:08 by poetry of my soul

เมื่อความตายมาถึง

หมายถึงความหมายปราศจากความหมายอีกต่อไป

ทุกสิ่งคือคำตอบ ทุกสิ่งคือความเงียบงัน

เพราะคือความตาย

สายลมไม่ได้พัดมา

ทุกสิ่งเคลื่อนไหวยกเว้นกระดิ่งกระเบื้องสีน้ำเงิน

แขวนอยู่ที่บานหน้าต่าง

ดนตรีของความเงียบคือตัวของความเงียบเอง

ความคิดดำดิ่งที่มุ่งสู่ห้วงคำนึงคือความคิดคำนึงเอง

แต่ความตายก็ได้มาถึงแล้ว

ยิ้มเรียบง่ายเหมือนดอกแก้ว

รำพึงแผ่วเบาออกมาจากมิติความฝัน

เมื่อไร้ลมก็ไร้ชีวิต

แต่ชีวิตก็ยังมีอยู่

เช่นเดียวกับเมื่อครั้งชมการแสดงมายากล

ศีรษะขาดและหายไปต่อหน้าต่อตา

ทว่ากลับมาด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ

และความพึงพอใจที่ได้เปล่งเสียงกระทบกระทั่ง

แต่มันก็นานมาแล้วที่ความตายได้หยุดบทสนทนาลง

รวมทั้งเสียงเพลงที่เยือกเย็นเหมือนบทสวด

สวดเพื่อปลดปล่อยจิตใจของตัวเองออกจากความตาย

สวดเพื่อร่ำไห้ต่อความรักที่มีมากมายเกินกว่าจะปฏิเสธ

หรือรับไว้อย่างเห็นแก่ตัว

แล้วกระดิ่งนี้ก็เงียบกริบ

เช่นเดียวกับตัวอักษรที่ปราศจากความรู้สึก

หากแต่ความรู้สึกเองที่จุดโคมไฟขึ้นในมโนทวารที่ลึกและกว้าง

ในความลึกและกว้าง

ขณะความตายเกาะนิ่งอยู่กับสายลมที่หลับสนิท

ความคิดหนึ่งก็สั่นกระดิ่ง

ด้วยเสียงเพลงของชีวิต

edit @ 22 Jul 2008 15:29:37 by poetry of my soul