เสียงบิดตัวไปมาของราตรีกังวานขึ้น

ระหว่างพื้นถนนที่เงียบและอ้างว้าง

กับสองข้างทางที่แซมด้วยต้นไม้ผลัดใบ

จังหวะซ้ำ ๆ ของฝีเท้าก้องสะท้อนจากพื้นถนน

กู่กังวานโหยหวนถึงแสงนวลของหมู่ดาริกาลิบลับ

ถนนทางเชื่อมต่อระหว่างการไปและการกลับ

ถนนทางที่ฉันทอดถอนและหลั่งลมหายใจลง

วางไว้ระนาบพื้นและพัดกลืนไปกับความมืด

อีกวันและวินาทีแห่งความเงียบ

พัดไหวเงาใบไม้โดดเดี่ยวในเส้นเงากล่าวถ้อยคำ

ฉันต้องการถ้อยคำสักหนึ่งคำสำหรับตัวเอง

ฉันต้องการสัมผัสสักหนึ่งครั้งคราก่อนที่จะผ่านไป

ผ่านทุกขณะของชีวิตขึ้นและลง

ผ่านทุกขณะจิตเคลื่อนไหว

กลิ่นอายของราตรีและสีของดอกไม้ในเงามืด

มีความเลือนรางเป็นอาภรณ์

มีการรอคอยเป็นสิ่งที่ยืนยันความฝันและความปรารถนา

เมื่อความฝันและความเศร้านั่งเรือใบไม้แห้งบางเบา

เคลื่อนไปในโลกและท้องทะเล

ถนนปลายสุดตรงดวงดาว

ราตรีบรรจบทิวา ณ ดินแดนห่างไกล

ฉันเพียงผู้เดียวเท่านั้นหรือที่ต้องเดินทางต่อไป

เสียงคำตอบที่ก้องสะท้อนกลับมาบอกว่าไม่ใช่

สิ่งที่ฉันต้องการคือการผ่านไป

ผ่านวันและวัยอีกช่วงขณะหนึ่งของกระแสที่ไหลเชี่ยว

ไปเพื่อลั่นระฆังดาวที่หวังไว้ดวงนั้นลำพัง

ของกู ๆ ๆ

ของกู ๆ ๆ

ของกูๆ ๆ

จุ๊กกรู ๆ ๆ

จุ๊กกรู ๆ ๆ

จุ๊กกรู ๆ ๆ

ตัวเจ้าเป็นของใคร?

เป็นนกเขา

แน่นอนไม่ใช่นกเรา

หลังพุ่มไม้ใบหนาติดขอบคันนาข้าวสีทองไสว

ใครกันเป็นเจ้าของเสียงนั้น

เสียงสวรรค์ที่กู่ขึ้นอย่างครึ้มใจว่า ของกู ๆ ๆ

ทั้งที่รู้อยู่ว่าไม่ใช่

จู้ฮุกกรู ๆ ๆ ๆ ๆ

ขันคูแต่เช้าหลังดุเหว่าเงียบเสียง

สำเนียงนั้นช่างคุ้นเคย

กระไรเลยหนอคนจะไม่เคยเอ่ยอ้างของกู ๆ ๆ ๆ ๆ

ทั้งยังข่มขู่เพื่อนบ้านด้วยดาลโทสะอีกว่า

นั่นมันของกู ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

นี่ก็ของกู ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

โดยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นของใคร?

โอหนอที่แท้ผืนดินหมาดน้ำค้างนี่เอง

กล่าวสรรเสริญอยู่ออกบ่อย

ถึงนามของเพื่อนบ้านผู้ยึดมั่น

สำคัญว่านี่นั่นคือของกู

เป็นคำสรรเสริญที่ควรล้างหูฟังเสียนี่กระไร

ช่างงดงามเสียนี่กระไร

อดสงสัยไม่ได้ว่า ไยบรรดากวีจึงไม่หยิบมาใช้

หรือกล่าวไว้ในวรรควลีที่จะเยาว์วัยตลอดไป

เธอกล่าวไว้เช่นนี้

มนุษย์เช่นเธอนี้ก็ดีอยู่ดอก

แม้นจะโดนหลอนหลอกมากมายก็มีโอกาสล่วงรู้

แต่ก็น่าสงสารในบางครั้ง

เพราะกำลังแห่งความมืดช่างแน่นหนา

แม้แต่ฉันเองก็ยังท้อถอย

เอาเถิดฉันจะค่อย ๆ

เก็บเรี่ยวแรงของเธอมาทีละน้อย ๆ

โดยไม่ปล่อยให้เธอล้มลงในทันทีทันใด

หอบหายใจเสียให้เต็มปอดเถิดที่รัก

มักได้ปรารถนาใดจงรุดเร่งไป

เพราะช่วงเวลาแห่งการหายใจไม่สู้ยาวนัก

มีเพียงความรักในกันและกันเท่านั้น

ที่จะเก็บร่างของเธอไว้นิรันดร์

และจะขับขานนามของเธออยู่นับเนิ่นทีเดียว

ประเดี๋ยวก่อนที่รัก

พักความโลภหลงลงสักครู่เถิด

เปิดใบหูฟังเจ้าของเสียงของกู จู๊ฮุกกรูเมื่อครู่ก่อน

บัดนี้ก็มานอนรอเธอแล้วในอ้อมอกฉัน

มาเถิดที่รัก ชำระกายของเธอให้สะอาด ขัดถูหัวใจให้ผุดผ่อง

กาลนั้นฉันจะขับกล่อมเธอด้วยบทเพลงอันอบอุ่น

ขณะตัวหนอนและแมลงจะช่วยทำความสะอาดโครงกระดูกและเส้นเอ็นของเธอ

เหล่าน้ำเหลือง มูถคูตทั้งหมดทั้งมวลของเธอ

จากน้ำจะไหลไปสู่สายน้ำ

จากดินจะกลับสู่เนื้อดินเช่นกัน

จากลมจะเป็นสายลมเช่นวายุแห่งห้วงสมุทร

จากไฟจะเป็นไฟเช่นเดียวกับที่ถูกจุดโดยมหากวีโดดเดี่ยว

มาเถิดที่รัก หลับพักให้สบาย

ลืมที่มาและที่ไปเสียให้สิ้น

ลืมถ้อยคำที่เคยกล่าวผ่านลิ้นสกปรก

เช่นเดียวกับที่นกร้องว่า ของกู ๆ ๆ ๆ

บัดนี้เธอรู้แล้วมิใช่หรือว่าอะไรเป็นอะไร ที่รักของฉัน

จบถ้อยคำรำพันของผืนดินผู้โอบอ้อมอารี

ทั้งความดีความชั่วต่างถูกกลบฝัง

นอนกอดก่ายกันและกันภายในอ้อมกอดของเธอ

ความคิดที่ว่า ย่าคือแม่มดชราขี้บ่นเมื่อครั้งก่อนหายไป

เหลือแต่วันวัยที่ผุกร่อนตรงหน้า

สายตาที่แลเห็นเพียงม่านสลัว

กระดูกที่นับวันจะเกี่ยงกันทำงาน

และไม้เท้าผู้ซื่อสัตย์ก็มักพาทำใจออกห่าง

ทิ้งให้ร่างของย่านอนหอบซมอยู่ในลมหายใจเก่าแก่

ภาพแห่งอดีตเป็นเพียงอดีต

เดินมาส่งปัจจุบันด้วยน้ำตานองหน้า

วันนี้ทำความดีก่อนจะส่งมอบให้กับอนาคต

ผู้ไม่ยี่หระต่อความยากลำบากใด ๆ แม้แต่ความตาย

ท้องฟ้าครวญครางเศร้า

เหงาในวัย 93 กว่า ๆ

ลูก หลาน เหลนที่มีพ่อแม่ผ่านสังขารอันเหี่ยวเฉา

ร้างราดุจเดียวกับดอกไม้ปลิดกลีบที่บอบช้ำร่วงลง

แต่กรรมยังไม่สิ้นผล

ต่อมน้ำตายังไม่แห้งเหือด

แม้จะผ่านคืนวันแห่งความตายมานับไม่ถ้วน

ความฝันเก่า ๆ กับตัวเลขฝันเฟื่อง

สำหรับเจ้ามือหวยเถื่อนใต้ดิน

ดำดิ่งอยู่ในสำนึกอ่อนล้า

ไยข้าจึงมีอายุยืนยาวนัก ?

วัย 28 ของหลาน ผีห่าซาตานเริ่มเข็ดขยาด

กริ่งเกรงที่จะหลอนลวง

ความพลุ่งพล่านได้คลายตัวลง

เป็นตัวหนังสือที่เขียนด้วยการหวัดแกมบรรจงจากสติ

ดำรงไว้ซึ่งสันติภายในที่วัยหนุ่มไม่เคยบอกกล่าวมาก่อน

เรื่องราวของไม้เท้ากับคำด่าซ้ำซาก

จะมีความหมายอันใดเล่า

ในเมื่อผู้เฒ่ากลายเป็นทารกตนหนึ่ง

เพิ่งหัดมองโลก

เพิ่งหัดเดินบนผืนโลก

และมักเศร้าโศกรันทดกับความคดโกงของสิ่งที่คิดว่าเป็นของเรา

เราและของเรา

เขาและของเขา

เป็นของเขา ของเขา

เป็นขี้เถ้ากองหนึ่ง

เป็นของโลกทั้งกายและวิญญาณ

ย่าวันนี้หรือวันไหน

ไม่มีใครมาเยี่ยม

ลูกของเรา หลานของเรา

ก็เพียงลูกหลานเทียม ๆ

ได้เทียมแอกใหม่ก็มีแต่ดั้นด้นไปตามวิถี

ลืมโยนีที่เคยคืบคลานออกมาสะอื้นไห้

ผวากอดทรวงอกที่กลับกลายเป็นฟักเน่า

โอมารดาแห่งบิดา

มารดาแห่งมารดา โอ

โลกนี้อ้างว้างจริงหนอ

การค้นหาความหมายในความเศร้าแม้ยากจะจบลง

แต่การรอคอยของความดีงามก็อดทนเช่นกัน

ราวหญิงสาวผู้รอแหวนหมั้นจากชายเลี้ยงแกะยากจน

เพราะบทเพลงคร่ำครวญเพียงอย่างเดียว

ไม่เพียงพอที่จะปลูกกระท่อมแห่งความฝันขึ้นมาได้

และเพียงหยาดน้ำตาเศร้าโศกก็ไม่เพียงพอ

ที่จะทำให้กำเนิดดอกกุหลาบแม้เพียงดอกเดียว

นานเท่าใดกันเล่าที่นางรอคอยอยู่เช่นนั้น

ดวงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า

ร่างของผู้ตายบนเชิงตะกอนก็เผาไหม้ไปแล้ว

ทว่านางยังคงรอคอยอย่างสงบ

แม้ทุ่งหญ้าที่เขียวขจีในยามสายกลายเป็นสีดำกว้างไกล

ร่างทุกร่างที่เคลื่อนไหวอยู่ต่างลับละลายจนหมดสิ้น

มีเพียงนางที่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่

และจะกลับมาหานางได้ทันเวลา

หลังจากฝูงแกะเข้าคอกเรียบร้อย

หลังจากการชำระล้างร่างกายเสร็จสิ้น

เขาจะกลับมาหานาง

ด้วยกลิ่นหอมของดอกมะลิ

ด้วยสัมผัสอันอ่อนโยนของดวงดาว

เพราะนางเป็นเจ้าสาวคนเดียวของเขา

และเขาเป็นชายเพียงผู้เดียว

ที่นางใช้ความอดทนยิ่งใหญ่ในการรอคอย

บทเพลงของฝูงนกกระยางกล่อมเกลาต้นกกในบึงน้ำ

ลู่โอนในแรงลมและระลอกที่ลิ่วล่องและเริงเล่นทุกนาที

โอ...หมู่บ้าน

ความลับถูกเก็บฝังไว้แห่งใด

ในยามเย็นหรือสุดทางเดินของหมู่บ้าน

บรรดาเสียงจากริมฝีปากของชีวิตเป็นของที่นี่

ไม่เพียงแต่หลังคาสีเขียว แดง และน้ำตาลเท่านั้น

ที่อ้าอ้อมแขนออกรอรับอ้อมกอดของสนธยาและราตรี

หมู่บ้านและต้นไม้ใบครึ้ม

สำเนียงอ่อนโยนเหมือนลูกเล่นของระนาด

ขณะที่ฉิ่งในมือเด็ก ๆ ขยับ ดังกรุ๋งกริ๋ง ๆ ๆ ๆ

ผู้หญิงและคนชราต่างแบกหน้ารับงานบ้านด้วยเสียงลอย ๆ ของฆ้องวง

โอ...หมู่บ้าน

เสียงที่เบิกบานยามนี้จะถูกกลบฝังไว้ที่ใด

ในความฝันหรือจินตนาการทวนเข็มนาฬิกา

หรือว่าเป็นผิวน้ำที่กระซิบอ่อนหวานกับรอยปีกสีขาวของฝูงนก

วันเดินกลับไปกลับมาบนลานดินเดิม

บรรจบหรือพบพราก ณ หัวใจดวงเดิม

โอ...หมู่บ้าน

หัวใจถูกกลบฝังไว้ ณ แห่งใดกันหรือ

หัวใจที่พร่ำละเมอทั้งเสียงหัวเราะและร้องไห้

หัวใจที่นำมาทั้งยามเย็นและรุ่งอรุณ