ช่างกว้างใหญ่จริงหนอ

วิชาการ สารคดี นวนิยาย

เรื่องสั้น กวีนิพนธ์

ในร้านหนังสือ

นักเขียนคนหนึ่งจึงตระหนักว่า

เขาเป็นเพียงอักษรตัวหนึ่ง

ในบทสนทนาไม่รู้จบระหว่างโลกและชีวิต

แสงสว่างในตัวข้ายังคงอยู่

ทว่ารอบกายข้าคือเมฆหมอกและราตรี

เพียงครู่หนึ่งแห่งความเคลื่อนไหว

หัวใจดวงเดิมของข้าจะกลับเปล่งแสงดุจเดิม

รันทดเศร้าของเงาจันทร์

ส่วนที่เว้าเว้นว่างเป็นทางดำ

กลมกลืนกับผืนแพรราตรี

แอบสะอื้นไห้ในความหม่นเศร้า

ขณะอีกฝั่งหนึ่งของใบหน้า

ยิ้มแย้มตระการเย็นตา

พราวแสงพรมมาเหนือหมู่ไม้ด้วยประกายสีเงิน

ความรักมักเข้ามาในความเปล่าเปลี่ยว

แต่ไม่เคยเผยโฉมหน้าที่แท้จริง

สิ่งเดียวที่เธอนำมาคือความโหยหา

หยดน้ำตาจากความถวิลหาเงาและภาพวาดในสายลม