จังหวะใดกันหรือบรรเลงในความว่าง
จังหวะใดกันหรือของภาษาดอกไม้
ความรักใดหรือที่ผุดพรายขึ้นมาจากคราบน้ำตาของแสงแดด
ความรักของใครหนอจึงจะเพียงพอสำหรับโลก
ดวงใจใดหนอที่คอยหล่อเลี้ยงรากแก้ว
และพยุงใบไว้ในจังหวะอันไร้กฎเกณฑ์
หัวใจราตรีตระหนักในอนธการแห่งอาณาจักรของตัวเอง
จึงอัญเชิญฝูงหิ่งห้อยเข้ามาส่งแสงพริบพราวรอบ ๆ ดวงใจของเธอ
เวลาสัมผัสชีวิตด้วยความชรา
สัมผัสแห่งจิตสัมผัสจิตด้วยอารมณ์
ด้วยอารมณ์จิตจึงติดอยู่กับเวลา
เมื่ออยู่ในเวลาจึงมีตายและเกิด
เมื่อมีตายมีเกิดย่อมไร้ตัวตน
เมื่อไร้ตัวตนย่อมว่างเปล่า
และด้วยความว่างเปล่าเอง
ก็คือบทเพลงที่ไม่อาจสัมผัสด้วยกาลเวลา
ไม่อาจสัมผัสด้วยอารมณ์
มีแต่ความว่างที่เติมลงในความว่างได้เต็ม
ครึ่งทางของฉันคือปลายทางของแม่
ผู้ฝากรอยเท้าก้าวไปข้างหน้าเนิบช้า
กี่หยดหยาดเหงื่อรินหลั่ง
กี่ครั้งความบาดเจ็บทำให้เข็ดจำ
ก็หาไม่
มีเพียงร่างอ่อนล้าและโรยแรง
โบยปลิวไปกับกาลเวลา
และสายลมแห่งสังขารขันธ์
พ่อสื่อสายลมพยายามโน้มใบหน้าของใบหญ้าให้จูบดิน
ใจจริงนั้นถวิลหาการอิงแอบอันอ่อนไหว
แต่สิ่งที่ทำได้คือโลมไล้หยอกล้อ
ไม่เคยแม้แต่จะร้องขอรอยจุมพิตจากริมฝีปากอุ่น
ไม่เคยแม้จะสบตาตรง ๆ กับความอ่อนโยนสุภาพ
ครานี้เองความสำเร็จบังเกิดขึ้นจากความพยายามของพ่อสื่อ
ฝากฝังริมฝีปากไร้คำพูด
ฝากไว้ในผืนดินนิรันดร์
